VEFA MI DEDİNİZ? O KELİME SİZİN SÖZLÜĞÜNÜZE HİÇ GİRMEMİŞ
Zor zamanlarda yanında olduk.
İnandık.
Omuz verdik.
Birlikte yola çıktık. Aynı sofrada lokmamızı böldük, aynı davaya aynı sancıyla koştuk. Omuz omuza yürüdük bu kutlu davanın içinde. Sandıkta mücadele ettik, sokakta dimdik durduk. Nice saldırıya birlikte göğüs gerdik. Sırt verdik, siper olduk.
–♦—♦—♦–
Ama yetmedi.
Çünkü siz yolun ortasında başka hesaplara daldınız.
Yola çıktıklarınızı unuttunuz.
Ve onları, yolda bulduklarınıza değişecek kadar gözünüz döndü.
–♦—♦—♦–
Bugün aynı davaya inandığınız insanları, üç kuruşluk çıkarlar için, menfaat masalarında pazarlık konusu eden bir yönetim anlayışı var karşımızda. Dün sizinle gece gündüz çalışanlar, bugün kapınızdan içeri giremiyor. Çünkü siz vefayı unuttunuz.
Ya da belki hiç bilmediniz.
–♦—♦—♦–
Vefa mı dediniz?
Sizin sözlüğünüzde hiç olmadı o kelime.
Yıllarca birlikte yürüdüğünüz insanları, bir kalemde sildiniz.
Bir zamanlar sizin için gecesini gündüzüne katanları, bugün yok sayıyorsunuz.
Neden? Çünkü size artık lazım değiller.
Çünkü koltuğa oturunca geçmişi değil, gelecekteki hesaplarınızı düşünmeye başladınız.
–♦—♦—♦–
Ama bu millet unutmuyor.
Ülkücü hareket unutmuyor.
MHP’nin cefakâr kadroları, birilerine koltuk sağlam olsun diye kenara atılan dava adamlarını görüyor.
Bu belediyeyi birlikte kazandığınız neferlerin nasıl kapı dışarı edildiğini herkes biliyor.
Yoldaşlarını, yolda bulduklarına değişen birinin ne kadar “dava adamı” olabileceğini de herkes konuşuyor.
–♦—♦—♦–
Seninle yol yürüyenleri, bugün senin aleyhine konuşanlara değişiyorsun.
Dün sana “abi” diyenleri, bugün susturuyorsun.
Çünkü sen artık davaya değil, koltuğa bağlısın.
Ve unutuyorsun:
Koltuk geçici, vefasızlık ise leke gibi kalıcıdır.
–♦—♦—♦–
Seninle yola çıkanlar hâlâ orada.
Kendi onurlarıyla, inançlarıyla, dik duruşlarıyla dimdik ayaktalar.
Ama sen…
Sen hangi yüzle bakacaksın onların yüzüne?
Hangi cümleyle “dostum” diyeceksin birine?
–♦—♦—♦–
Bugün sana “başkanım” diyenler, yarın başka masalarda seni konuşacak.
Çünkü sen geçmişini sattın.
Davanın yükünü çekenleri değil, ikbalin için el pençe duranları seçtin.
Kendini kandırdın. Kazandığını sandın.
Ama aslında sadece isim kaybettin, iz kaybettin, dava kaybettin.
–♦—♦—♦–
Ve unutma: Yolda bıraktıkların bir gün yoluna dikilir. Hesabı sorulmamış hiçbir ihanet kalmaz.
Bu sokaklar, bu teşkilatlar, bu dava; vefayı da, vefasızlığı da unutmaz.
Musa ÖZDEMİR
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)