KÖŞE YAZISI ♦ “Kınanın Rengi, Vatanın Bedeli: Çanakkale Ruhu / 19 Mart 2026
18 Mart…
Bir zaferin tarihi olmanın ötesinde, bir milletin yeniden ayağa kalktığı gündür.
Çanakkale, sadece bir savaş değildir, bir inancın, bir adanmışlığın, bir dirilişin adıdır.
O gün cepheye gidenler, sadece asker değildi.
Onlar bir milletin umudu, bir vatanın son siperiydi.
Ve o siperlerde, Tokat’ın Zile’sinden kopup gelen bir yiğit vardı.
Kınalı Ali…
Kınalı Ali…
Adı Ali, hikâyesi destan,
Başındaki kına ile geldi cepheye.
Kimileri anlamadı, kimileri alay etti,
Ama o, o kınanın ne anlama geldiğini cephede öğrendi.
Bir mektup yazdırdı bir gün,
Anasına, babasına, köyüne,
Ama satırların arasına bir sitem düşürdü.
“Anacığım benimle dalga geçtiler kardeşime yakma”
Ve bir cevap geldi…
Sadece bir annenin değil, Anadolu’nun cevabı.
“Biz kınayı üç şeye yakarız oğlum,
Geline…
Kurbanlığa…
Bir de Askere…”
İşte Çanakkale budur.
Bir annenin evladını vatana kurban bilerek uğurlamasıdır.
Kınalı Ali yazdığı o mektubun cevabını okuyamadan Şehit düştü.
Ama bildiğimiz bir şey var.
O, geri dönmedi.
Çünkü Çanakkale’ye gidenler, dönmek için değil,
Vatanı yaşatmak için gittiler.
57.Alay,
Tarihin en ağır emrini alan birlik,
“Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum…”
Bu söz, bir savaşın değil, bir milletin kaderinin cümlesidir.
O emri veren Mustafa Kemal Atatürk, cephede sadece bir komutan değil; askeriyle birlikte kader yürüyen bir liderdi.
Conkbayırı’nda, Anafartalar’da gösterdiği irade, bir milletin yok oluşunu durdurmuş, tarih yeniden yazılmıştır.
57. Alay, o emri yerine getirdi.
Ve neredeyse tamamı şehit düştü.
Ama bir millet ayağa kalktı.
Conkbayırı,
Toprağın şehadet koktuğu yer,
Anafartalar,
İmkânsızın imanla aşıldığı cephe,
Orada düşen her asker,
Bir Kınalı Ali’ydi aslında.
Çanakkale’de mermiler değil,
Yürekler çarpıştı,
Ve kazanan,
Silah değil, inanç oldu.
Bugün bu topraklarda özgürce yaşıyorsak,
Bu başına kına yakılıp cepheye gönderilen yiğitler sayesindedir.
Bu vatan kolay kazanılmadı,
Her karışında bir çocuk, bir ana, bir umut yatıyor.
Bizlere düşen ise bellidir.
Hatırlamak,
Anlamak,
Ve asla unutturmamak,
Çünkü Çanakkale geçilmedi…
Çanakkale, bir milletin kalbine kazındı.
Ruhunuz şad olsun ey şehitler…
Ey Kınalı Ali…
Ey 57. Alay…
Bu millet size minnettar…
Bu millet sizi unutmaz…
–♦—♦—♦–
Musa Özdemir / 19 Mart 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)