Yüzyıllar öncesinden gelen bu iki mısra, insanın bütün hayatını özetleyen bir hakikati fısıldar. Pîr Sultan Abdal, bir şiir söylemez aslında; insanın faniliğini, dünyanın geçiciliğini ve ömrün kısalığını yüzümüze tutulan bir ayna gibi hatırlatır.

İnsan, dünyaya geldiği günden itibaren sanki sonsuza kadar yaşayacakmış gibi davranır. Evler yapar, makamlar kurar, servetler biriktirir, güç peşinde koşar.
Oysa hayatın gerçeği bambaşkadır.
Dün dediğimiz zaman çoktan geçmiştir, yarın dediğimiz zaman ise henüz gelmemiştir. İnsan çoğu zaman en büyük hakikati görmezden gelerek yaşar,
Bu dünya bir konaktır, kalıcı bir yurt değildir.

Pîr Sultan Abdal’ın akşam gelip konan sabah göç imiş sözü tam da bunu anlatır. İnsan bu dünyaya misafir gibi gelir.
Bir akşam vakti konaklayan yolcu misali Sabah olduğunda ise vakit tamamdır ve yolculuk devam eder.
Kimileri bunu erken fark eder, kimileri ise ömrün sonuna kadar unutur.

Bugün geriye dönüp baktığımızda nice güçlü insanların, nice zenginlerin, nice makam sahiplerinin artık sadece birer isim olarak kaldığını görürüz.
Dün şehrin en güçlüleri olanlar bugün bir mezar taşının altında sessizce yatmaktadır. Dünya dediğimiz sahne sürekli değişir; oyuncular gider, yenileri gelir.
Fakat sahnenin kendisi bile ebedi değildir.

Aslında mesele dünyanın geçici olması değil; mesele insanın bunu unutmasıdır. İnsan faniliğini hatırladığında daha merhametli olur, daha adil olur, daha vicdanlı olur. Çünkü bilir ki geriye kalacak olan ne makamdır ne servet, Geriye kalan tek şey insanın bıraktığı izdir.

Bir güzel söz, bir adaletli karar, bir mazlumun başını okşamak, bir gönlü incitmemek, İşte bunlar insanın dünyadan götürebileceği en kıymetli mirastır.

Pîr Sultan Abdal’ın yüzyıllar önce söylediği sözler bugün hâlâ bize aynı gerçeği hatırlatıyor.
Dünya sandığımız kadar büyük, sandığımız kadar kalıcı değildir.

Belki de insanın hayatındaki en büyük bilgelik şudur.

Bu dünyada misafir olduğunu unutmadan yaşamak.

Çünkü gerçekten de…
Şu yalan dünyanın sonu hiç imiş.
Akşam gelip konan sabah göç imiş.

–♦—♦—♦–

Musa Özdemir / 18 Mart 2026