MENZİLİN ADI: HAKİKAT, YOLUN ADI: AŞK

KÖŞE YAZISI ¦ MENZİLİN ADI: HAKİKAT, YOLUN ADI: AŞK / 30 Mart 2026

“Pir Sultan Abdal Şah’a menzilde iken,
Yemini Babayı medet mürvet eyledik.
Fuzuli aşkından abdal gezer iken,
Haydar-ı gönülde pirvan eyledik.”

Bazı sözler vardır,
Zamana yenilmez.

Çünkü hakikatin içinden doğar.

Pir Sultan Abdal’ın bu dizeleri, sadece bir şiir değil; bir yol haritasıdır.
İnsanın kendine, Rabbine ve hakikate doğru yürüyüşünün ifadesidir.

“Menzil” diyor…

Ama bugünün insanı menzili yanlış anladı.
Artık menzil; makam oldu, para oldu, güç oldu.
Oysa menzil dediğin, insanın kendine varmasıdır.
Kendi içindeki karanlığı yenmesi, nefsini terbiye etmesidir.

Bugün herkes bir yerlere varıyor ama
Hiç kimse kendine ulaşamıyor.

“Medet mürvet eyledik…”

Yani bir kapıya yönelmek, bir büyüğe dayanmak, bir yolda teslim olmak…
Bugün bu kavramlar neredeyse yok sayılıyor.

Modern insanın en büyük hastalığı şudur

Kimseye ihtiyacı olmadığını zannetmek.
Herkes kendi aklını putlaştırmış durumda.
Kimse yol sormuyor, kimse rehber kabul etmiyor.
Oysa yol, tek başına yürünecek kadar basit değildir.

Yanlış bir adım, insanı hakikatten tamamen koparabilir.

“Fuzuli aşkından abdal gezer iken…”

İşte burada bir kırılma var.
Aşk…
Ama bugünün anladığı gibi değil.

Gösterişsiz, hesapsız, beklentisiz bir yanış hali,
Eskiden insanlar aşk için kendinden vazgeçerdi.
Bugün insanlar kendini büyütmek için aşkı bile kullanıyor.

Abdal olmak; dünyaya sırt çevirmek değil,
Dünyanın esiri olmamaktır.
Ama bugün herkes esir,
Makama, paraya, alkışa, çıkarına,

“Haydar-ı gönülde pirvan eyledik…”

Yani gönlü bir hakikate bağlamak, bir yolda sebat etmek,

Bugün en büyük eksiklik de burada başlıyor.
Sadakat kalmadı.
İnsanlar değerlerine değil, menfaatlerine bağlı.
Bir gün yanında olan, ertesi gün karşında,
Bir gün doğru dediğine, ertesi gün sırt dönen bir anlayış,
Çünkü artık insanlar
Doğruyu savunmuyor, kazananı savunuyor.

Pir Sultan Abdal’ın sözleri bize şunu hatırlatır.

Yol, sadece yürüyenlerin değil; bedel ödeyenlerin yoludur.
Hakikat, kolay bulunmaz.
Aşk, ucuz değildir.
Sadakat ise herkese nasip olmaz.

Ve bugün kendimize şu soruyu sormak zorundayız.

Biz gerçekten bir yolda mıyız,
Yoksa sadece kalabalığın içinde savruluyor muyuz?

Çünkü bu çağın en büyük tehlikesi şudur.

İnsan, yolda olduğunu zanneder ama aslında kaybolmuştur.

Unutmayalım ki;

Menzil, dışarıda bir yerde değil,
İnsanın kendi içindedir.
Ve o menzile varmak,
Ne makamla olur, ne parayla,

Sadece hakikate sadık kalanların nasibidir.

–¦—¦—¦–

Musa Özdemir / 30 Mart 2026