KÖŞE YAZISI ¦ SEVGİDEN YOKSUN KALANLAR / 06 Nisan 2026
“Hiçbir şey vermeyenin, hiçbir şeyi yoktur.
En büyük felaket sevilmemek değil, sevmemektir.”
Hayatın en büyük yanılgılarından biri, insanın sahip olduklarıyla ölçüldüğünü sanmasıdır.
Oysa insanı gerçek anlamda var eden şey; biriktirdikleri değil, verdikleridir.
Bugün herkes bir şeylerin peşinde,
Daha çok kazanmak, daha çok görünmek, daha çok sahip olmak,
Ama bu telaşın içinde unuttuğumuz çok temel bir hakikat var.
İnsan, verdikçe büyür, Vermedikçe eksilir.
Çünkü vermek sadece bir maddi paylaşım değildir.
Bir gönlü hoş etmek, bir yaraya dokunmak, bir insanın derdini dinlemek, bir tebessümü esirgememek,
İşte asıl zenginlik budur.
Fakat çağımız, ne yazık ki kalplerin daraldığı bir çağ,
İnsanlar birbirine daha yakın ama ruhlar birbirinden daha uzak.
Sosyal hayat kalabalık ama duygular yalnız.
Herkes konuşuyor ama kimse gerçekten duymuyor.
Herkes görülmek istiyor ama kimse gerçekten görmek istemiyor.
Bu yüzden bugün en büyük yoksulluk, paranın değil; sevginin yokluğudur.
Sevilmemek elbette ağır bir imtihandır.
İnsan, değer görmediğinde kırılır, dışlandığında içten içe daralır.
Ama bundan daha derin bir çöküş vardır ki, o da sevmemektir.
Sevemeyen insan, zamanla hissizleşir.
Merhametini kaybeder, vicdanını törpüler.
İlişkilerini çıkar üzerine kurar, dostluklarını menfaatle ölçer.
Ve farkında olmadan kendi iç dünyasında bir çöl oluşturur.
Oysa sevgi; insanı insan yapan en temel değerdir.
Sevgi varsa umut vardır.
Sevgi varsa merhamet vardır.
Sevgi varsa insanlık vardır.
Bir annenin evladına sarılışında,
Bir dostun zor günde omuz vermesinde,
Bir büyüğün duasında,
Bir garibin yüzündeki tebessümde hep aynı gerçek saklıdır.
İnsan, verdiği kadar vardır.
Hayatın sonunda kimse bize ne kadar kazandığımızı sormayacak.
Ama kaç kalbe dokunduğumuzu, kaç insana iyi geldiğimizi, kaç yarayı sardığımızı hatırlayacaklar.
Çünkü bu dünya, alanların değil; verenlerin dünyasıdır.
Ve insan, sadece sevilerek değil, severek tamamlanır.
Velhasıl,
En büyük kayıp, birilerinin sevgisinden mahrum kalmak değildir.
Asıl kayıp, insanın kendi yüreğinde sevgiyi tüketmesidir.
Çünkü sevilmeyen insan kırılır.
Ama sevmeyen insan tükenir.
Ve unutulmamalıdır ki;
Hiçbir şey vermeyenin, hiçbir şeyi yoktur.
En büyük felaket ise sevilmemek değil, sevmemektir.
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 06 Nisan 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)