Bir ev düşünün,
İçinde her şey var.
Eşyalar tamam, imkânlar geniş, hayat konforlu,
Ama bir eksiklik hissi dolaşıyor odalarda,
Adı konulamayan bir boşluk,

Bir zaman vardı…
Anne-baba, evladının geleceği için kendi payından kısardı.

Sessiz bir emek, görünmeyen bir fedakârlık…
Azla yetinilir, çokça değer bilinirdi.

Bugün imkânlar arttı.
Ulaşmak kolaylaştı.
İstemek hızlandı.

Ama değer duygusu aynı hızla geride kaldı.
Çocuklar her şeye çabuk ulaşıyor.
İstedikleri çoğu zaman ellerinin altında.
Ama kolay ulaşmak, derin bir bağ kurdurmuyor.

Ellerinde telefonlar,
Ellerinde bilgisayarlar,
Bir dünyanın içindeler, ama hayatın dışında kalıyorlar.

Oyun var,
ama gerçek yok.
Zaman akıyor,
ama hissedilmiyor.

Aile aynı çatı altında,
ama aynı duyguda buluşamıyor.

Bir sofranın etrafında toplanmak,
bir bakışla anlaşmak,
bir cümlede huzur bulmak,
Bunlar artık hatıralarda.

Çocuklar hayatı yaşayarak değil, izleyerek öğreniyor.

Dokunmadan, hissetmeden, derinleşmeden,
Oysa hayat,
ekrandan akıp giden bir görüntü değil.
İçine girildikçe anlam kazanan bir yolculuk.

Mutluluk bir zamanlar küçük şeylerde saklıydı.
Bir oyuncağın yıllarca sevilmesinde,
bir sözün kalpte iz bırakmasında
Bugün büyük imkânlar bile yetmiyor.

Göz hep daha fazlasını arıyor.
Kalp, elindekine yabancılaşıyor.
Olanla yetinmeyi öğretmek gerekiyordu.
Şükretmeyi hissettirmek,
eldekinin kıymetini göstermek
Eksik kalan yer tam da burası,

Zorluk insanı olgunlaştırırdı.
Beklemek sabrı büyütürdü.
Elde etmek değeri derinleştirirdi.
Şimdi her şey hızlı.
Her şey hazır.
Ama içi eksik.

Ve soru ortada duruyor.

Her şey var,
Ama eksik olan ne?
Belki de eksik olan;
emek, sabır, kıymet ve şükür duygusu.

Bir toplum, sahip olduklarıyla değil,
onlara yüklediği anlamla ayakta kalır.

Anlam zayıfladıkça,
imkânlar artsa da hayat eksik kalır.

–¦—¦—¦–

Musa Özdemir / 18 Nisan 2026