Burası tarifsiz acılar ülkesi…
Her sabah yeni bir felaket, her gece yeni bir mezar taşıyla uyanıyoruz.
Alıştık artık acıya, kanıksadık ölümü, sıradanlaştı vahşet.
Sayılarla açıklanan trajediler, ekranlardan taşan çığlıklar, sosyal medyada birkaç saat dolaşıp sonra unutulan hayatlar…
Ama artık ne gözümüz görüyor, ne kulağımız duyuyor. Çünkü acının eşiğini çoktan aştık. Ve şimdi körleşmiş bir toplumun içinde yaşıyoruz.

–♦—♦—♦–

Her yaz yine yanıyor ormanlar.
Ve biz sadece izliyoruz.
Seyirciyiz kendi sonumuza.
Yangınların ortasında yalnızca ağaçlar değil; nefesimiz, geleceğimiz, varlığımız yanıyor.
Ve hâlâ çıkıp bunun adını “kader” koyanlar var.
Hayır! Bu kader değil.
Bu organize cehaletin, sorumsuzluğun ve umursamazlığın ateşe verdiği bir ülke.

–♦—♦—♦–

Kadınlar, her gün katlediliyor.
Sokakta, evde, işte, her yerde.
İstatistik değil onlar; her biri bir hayat, bir isim, bir hikâye…
Ve biz bu cinayetlere öyle alıştık ki, artık sadece sayıları takip ediyoruz.
Yasalar eksik, caydırıcılık sıfır.
Devlet seyrediyor, toplum susuyor.
Bu sessizlik artık suç ortaklığıdır!

–♦—♦—♦–

Çocuklarımız…
Bu ülkede en korunmasız olanlar.
Sokakta sapkınlar, evde istismar, okulda şiddet…
Güvende değiller, hiçbir yerde!
Bu çocuklara bırakacağımız tek miras, utanç!
Bu kadar acının ortasında çocuk olmak, hayatta kalma savaşı artık.

–♦—♦—♦–

Ve toplum…
Kırılmış, dağılmış, tükenmiş.
Gençler artık umut aramıyor; sadece kaçmak istiyor.
Çünkü bu topraklarda hayal kurmak, hayatta kalmak kadar zor.
Emekliler açlıkla boğuşuyor, çalışanlar borçla. İşsizler yok sayılıyor.
Ve herkes aynı şeyi fısıldıyor artık: “Bu ülkede yaşanmaz.”

–♦—♦—♦–

Geleceğe dair inanç kalmadı.
Çünkü önümüz sisli değil, zifiri karanlık.
Ve bu karanlık artık sadece yönetenlerin değil, susan herkesin ortak utancıdır.

–♦—♦—♦–

Ne zaman uyanacağız bu delilikten?
Ne zaman bu çürümüş düzene dur diyeceğiz?
Bu normal değil! Bu yaşam değil!
Bu, her gün kan kaybeden bir ülkenin çırpınışları.

–♦—♦—♦–

Artık görmezden gelme lüksümüz yok.
Ya bu gidişatı değiştireceğiz ya da daha da dibe batacağız.
Çünkü başka Türkiye yok!
Ve bu ülke, tarifsiz acıların ülkesi olmaktan çok daha fazlasını hak ediyor.

Musa ÖZDEMİR