Bazen öyle bir noktaya geliyorum ki…
Ne hissettiğimi, ne düşündüğümü adlandıramaz oluyorum. Dost kim, düşman kim belli değil. Öfkem mi ağır basıyor, yoksa içimde bir yerlere gizlenmiş neşe mi var, anlayamıyorum. Her şey iç içe geçti sanki.

–♦—♦—♦–

Ama bir şey var ki artık çok net:
Kalbim yumuşadıkça, insanlar daha da acımasızlaşıyor.

–♦—♦—♦–

Eskiden kalbimi saklamazdım.
İçimden ne geçiyorsa onu söyler, duygularımı olduğu gibi yaşardım. Ama zaman gösterdi ki; fazla görünür olmak, fazla iyi olmak, insanı daha kırılgan yapıyor. Kimi zaman saf sanıyorlar, kimi zaman zayıf… Ve en çok da iyi niyetin istismar ediliyor.

–♦—♦—♦–

O yüzden artık kabuğum daha sert.
Adımlarım ürkek ve yavaş.
Hayallerim mi? Artık sınırlı…

–♦—♦—♦–

Bir zamanlar dünyaya sığmayan hayallerim vardı. Şimdi dar bir alanda, sessizce yeşermesini bekliyorum bazı umutların. Çünkü öğrendim: Herkesle her şeyi paylaşmak, her duyguya kapıları açmak, sonunda insana yorgunluk olarak geri dönüyor.

–♦—♦—♦–

Ama kalbimde hâlâ tek bir kapı açık:
Samimiyet.
Ne olursa olsun, içtenliğini koruyan, riyadan uzak duran, olduğu gibi olan herkes başımın tacı. Kalbimin anahtarı sadece samimiyette saklı artık. Onun dışındaki her şey, yüzeysel, geçici ve mesafeli…

–♦—♦—♦–

Ve tüm bu karmaşanın, belirsizliğin sonunda sığındığım tek liman:
Allah’a teslimiyet.
Çünkü bazı şeyleri değiştirmek insanın elinde değil. Bazen mücadele yetersiz kalır, bazen de susmak en güçlü cevap olur. İşte tam da bu yüzden, olanı olduğu gibi kabul edip, sonucu Yaradan’a bırakmak en doğru yol oluyor.

–♦—♦—♦–

Kalbimiz sertleşmesin diye değil belki…
Ama artık daha az incinmek için.
Ve bazen… sadece hayatta kalmak için.

–♦—♦—♦–

✍️ Musa Özdemir / 17 Ekim 2025