İnsan bazen dönüp geriye baktığında, çocukluğuna ya da gençliğine değil…
Kalbinin daha saf olduğu o meçhul zamanlara gider.
Hani “ne güzel cahildik” dediğimiz, kırılınca sessizleştiğimiz, susmayı bir erdem sandığımız günlere,

–♦—♦—♦–

Biz o dönemlerde incindiğimizi bağıra çağıra anlatmazdık.
Trip atmayı bilmezdik, sitem ederken bile gözlerimiz konuşurdu.
Dertlerimizi afişe etmezdik; yüreğimizde taşır, zamanı gelince rüzgâra bırakırdık.

–♦—♦—♦–

Ve sevmek,
Sevmek ne kadar temizdi o zaman.
Bir planımız yoktu, takvimimiz yoktu, ajandamız yoktu.
Birini severken “yarın ne olur” diye düşünmezdik.
“An” vardı sadece; o anın kokusu, heyecanı, masumiyeti…

–♦—♦—♦–

Sonra büyüdük.
“Akıllandık” güya…
Hesap yapan, ölçen, biçen, temkinli duran insanlar olduk.
Her adımı düşünmek gerektiğine inandık.
Kalbimizin önüne bariyerler koyduk, duyguların üzerine kilitler vurdurduk.

–♦—♦—♦–

Ama fark etmeden bir şeyi daha kaybettik:
Mutluluğumuzu,

Çünkü mutluluk, aklın hesapladığı yerde değil;
kalbin ezbere atladığı o “cahil cesaretinde” saklıydı.

–♦—♦—♦–

Bugün dönüp baktığımda şunu görüyorum;

Biz cahil değildik aslında,
Biz “temizdik.”
Biz “saf”tık.”
Biz “kalptendik.”

–♦—♦—♦–

O yüzden nerede o eski biz?
Nerede kırılınca susan, sevince coşan, umutlanınca dünyayı kucaklayan hâlimiz?

–♦—♦—♦–

Belki de yaşadıklarımız bizi olgunlaştırmadı;
sadece temkinli yaptı.
Ve temkin, sevmenin düşmanıdır.

–♦—♦—♦–

O yüzden bazen diyorum ki:
Keşke biraz daha cahil kalabilseydik…
Biraz daha hesapsız, biraz daha içten, biraz daha çocuk.
Çünkü mutluluk, akılla değil, kalbin saf hâliyle bulunuyor.

–♦—♦—♦–

Ne dersiniz?
Siz de özlüyor musunuz o hesapsız, tertemiz günlerinizi?

–♦—♦—♦–

✍️ Musa Özdemir / 19 Ekim 2025