KIRILDIĞIN YERDEN YEŞERİR İNSAN

–♦—♦—♦– Kırıldığın Yerden Yeşerir İnsan –♦—♦—♦–

Şüphe…
Bedenin değil, ruhun kanseridir.
Gece yastığına başını koyduğunda fısıldar kulağına:
“Ya olmazsa?”
“Ya gitmezse?”
“Ya yalnız kalırsan?”

–♦—♦—♦–

Oysa iyimserlik…
İnsan yüreğinin kendi ürettiği antibiyotiktir.
En karanlık gecede bile umut eden,
Sabah ışığını mutlaka görür.

–♦—♦—♦–

Ve sabır…
Elin kolun bağlı beklemek değil;
Gücünü içinden toparlamak,
“Yıkılmadım!” diyebilmektir.

–♦—♦—♦–

Hayat bazen sınar seni…
Sırtına taş değil, insan yükler.
Dert değil, dert diye gezinenleri koyar omuzlarına.

–♦—♦—♦–

Yarı yolda indirsen onlara yazık,
Taşısan kendine ihanet…
Affetsen yaranı kanatırsın,
Unutsan vicdanın sızlar!

–♦—♦—♦–

Bazen kırılmamak için
kırılırsın!
Bazen güçlü durmak için
susarsın!

–♦—♦—♦–

Ve bir gün fark edersin:
Sırtında taşıdığın herkes,
Sen düşmemek için debelenirken,
Seninle değil senin üzerinde yükselmiş!

–♦—♦—♦–

Ama unutma…
Zaman kimsenin yanına kâr kalmaz!

-♦—♦—♦-

Fotoğraflar sararır,
Aynadaki çizgiler yaşama dair imzalardır.
Dizlerinin bağı çözülür ama kalbin direnir.
Kuşlar yeniden yuva kurar,
Kökün yeniden topraktaki yerini bulur.
Kırıldığın yerden filizlenir,
Dal olur, gölge olur, meyve olur…

–♦—♦—♦–

Çünkü insan;
En çok kırıldığı yerden yeniden başlar hayata!

–♦—♦—♦–

Acılar geçmez sanırsın…
Oysa acı geçer, iz bırakır.
İz kalır ki;
Nereden geldiğini,
Kime güvendiğini,
Kimde kaybettiğini unutmayasın.

–♦—♦—♦–

Bazı insanlar yüzünden
Ömrünün sayfasını karalamaya mecbur değilsin!
Bazen de silecek değil,
Sayfa çevirecek cesaret gerek.

–♦—♦—♦–

Hayatın en acı gerçeği:
Kendini arayan,
Önce kendini kaybeder!

–♦—♦—♦–

Ama korkma…
Yitirdiğinde bulursun aslında!
Sarsıldığında uyanırsın!
Düştüğünde doğrulursun!

–♦—♦—♦–

Ve bir gün gelir…
Sana “yapamaz” diyen herkes,
Senin attığın adımları konuşur!