KÖŞE YAZISI ♦ Ben”den “Biz”e: Birliğin Kayıp Eşiği ♦ Musa Özdemir yazdı / 12 Ocak 2026
Herkes “birlik” diyor…
Ama cümlenin görünmeyen devamı hep aynı,
“Önce benim dediğim olsun.”
–♦—♦—♦–
İki dakika sosyal medyada gezdiğinizde bunu fark etmemek mümkün değil.
Herkes birlik çağrısı yapıyor ama herkes kendi kürsüsünden konuşmak istiyor.
Herkes yan yana durmak istiyor ama ortada durmak istiyor.
Çünkü mesele artık hakikat değil;
merkez olma hırsı.
–♦—♦—♦–
Benlik, bugün sadece bir bencillik biçimi değildir.
O artık bir öncelik saplantısıdır.
Herkes kendi fikrini “en sahih”,
kendi yöntemini “en etkili”,
kendi çevresini “en samimi” görür.
Çünkü hepimiz, içten içe
“Ben doğruyumsam, diğerleri yanlıştır” konforuna sığınırız.
–♦—♦—♦–
O yüzden bir araya gelemiyoruz.
Düşman olduğumuz için değil,
herkes önce kendi isminde buluşmak istediği için.
–♦—♦—♦–
Hakikatin peşine düşmek zor iştir.
İnsanı sarsar,
konforunu bozar,
kendi hatalarıyla yüzleştirir.
Ama haklı çıkmak öyle değildir.
Sadece beklemeyi gerektirir.
Susarsın…
Yanlışlar çoğalır…
Sonra bir gün,
“Ben demiştim” dersin.
–♦—♦—♦–
Biz çoğu zaman suskunluğu bilgelik için değil,
üstünlük biriktirmek için seçiyoruz.
Kenara çekiliyoruz ama geri dönüp
“bakın ben farklıydım” diyebilmek için.
–♦—♦—♦–
İşte bu yüzden saf tutamıyoruz.
Ve bu yüzden saf kalamıyoruz.
–♦—♦—♦–
Biz birlik falan istemiyoruz aslında.
Biz kendimize benzeyenlerle bir arada olmak istiyoruz.
Bizi onaylayanlarla yan yana gelince
vahdet oluştuğunu sanıyoruz.
Oysa bu, birlik değil;
aynı aynaya bakan kalabalıktır.
–♦—♦—♦–
Gerçek vahdet,
başka bir fikrin de bu masada yeri olduğunu kabul edebilmektir.
Başka bir üslubun,
başka bir yolun,
başka bir bakışın da
meşru olabileceğini içimize sindirebilmektir.
–♦—♦—♦–
Vahdet,
“kendiminkilere rağmen” birlikte durabilmektir.
“Kendi doğrularımın yanında”
başka doğruların da var olmasına razı olabilmektir.
–♦—♦—♦–
Eğer kendi cümlemiz öne geçmediğinde huzursuz oluyorsak,
kendi fikrimiz alkışlanmadığında geri çekiliyorsak,
biz henüz birliğe değil,
sadece onaylı yalnızlıklara hazırız demektir.
–♦—♦—♦–
Birlik,
“ben”in sustuğu yerde değil,
“ben”in haddini bildiği yerde başlar.
Ve belki de asıl eksikliğimiz tam olarak budur.
–♦—♦—♦–
✍️ Musa Özdemir / 12 Ocak 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)