KÖŞE YAZISI ♦ Kendi Yolunu Kabullenmeyenin Hikayesi Yoktur… / 13 Şubat 2026
Hayatın en ağır yükü başkasının hayatını taşımaktır.
En büyük yanılgı ise başkasının yolunda yürümeye çalışmaktır.
–♦—♦—♦–
Kendi yolunu kabullen.
Kendi hikâyeni sev.
Olduğun yeri oldur.
Olmayanı yok say.
Çünkü hayat, olmayana ağıt yakacak kadar uzun değil.
–♦—♦—♦–
İnsan çoğu zaman kaybettiklerine takılıp kalır. Olmayanı büyütür, elindekini küçümser. Oysa hakikat nettir: Herkesin bir imtihanı, herkesin bir yürüyüşü vardır. Kimine düz bir yol düşer, kimine yokuş. Ama yokuş, insanı nefessiz bıraksa da güçlendirir.
–♦—♦—♦–
Ben inanıyorum ki bunca zorluğun da bir güzelliği olacak.
Çünkü ateşten geçmeyen demir çelik olmaz.
Çünkü rüzgârın karşısında durmayan ağaç kök salmaz.
–♦—♦—♦–
Bugün bazıları dünyayı putlaştırmış durumda. Makama, mevkiye, alkışa taparcasına sarılanlar var. Oysa yaşamak için dünyaya tapmış kimseleri de ölülerden say. Çünkü sadece çıkarı için yaşayanlar nefes alır ama yaşamaz. Onların hayatı derinlikten yoksundur; ilk sarsıntıda dağılıverir.
–♦—♦—♦–
Hakikat şudur ki;
Ne hân kalır, ne dîvâr.
Ne koltuk kalır, ne unvan.
Ömür bir misafir, göçer de gider
Ne hân u ne dîvâr, ne bir iz eder.
Geriye sadece karakter kalır.
Geriye sadece duruş kalır.
Geriye sadece bıraktığın iz kalır.
–♦—♦—♦–
Kimileri başkalarının gölgesinde büyümeye çalışır; kimileri kendi gölgesini bile taşımaktan acizdir. Ama insanın asıl meselesi başkası değil, kendisidir. İnsan önce kendi içindeki korkuyu yenmeli. Kendi hikâyesine sahip çıkmalı. Çünkü başkasının yazdığı kaderle onurlu bir hayat kurulmaz.
–♦—♦—♦–
Olmayanı yok saymak bazen en büyük özgürlüktür.
Yük olmayanı taşımamak, insanı hafifletir.
Sahte alkışları duymamak, insanı netleştirir.
–♦—♦—♦–
Ben kendi yolumda yürümeyi seçtim.
Rüzgâra göre eğilmeyi değil, fırtınaya karşı dimdik durmayı tercih ettim.
Çünkü hayat; korkaklara göre değil, duruşu olanlara göre yazılır.
Ve herkes, er ya da geç kendi hikâyesinin hesabını verir.
–♦—♦—♦–
Musa Özdemir / 16 Şubat 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)