Hayatın bazı dönemleri vardır; insan ne geriye dönebilir ne de tam anlamıyla ileri gidebilir.
Bir eşiğin üzerinde durur.
Ne eskisi gibi olabilir ne de kendini tamamlanmış hisseder.

–♦—♦—♦–

Yol mu uzadı? diye sorar insan kendine.
Yoksa ben mi yoruldum?

–♦—♦—♦–

Aslında mesele çoğu zaman yolun uzunluğu değildir.
Mesele, yürürken değişmemizdir.

–♦—♦—♦–

Başladığımız noktadaki biz ile bugün olduğumuz kişi aynı değildir.
Tecrübeler, hayal kırıklıkları, kazanımlar ve kayıplar…
Hepsi omzumuza bir ağırlık değil, bir bilinç yükler.
Ve bilinç arttıkça yol daha çetin görünür.

–♦—♦—♦–

Varamadığımız her hedef, başarısızlık değildir.
Bazen gecikme dediğimiz şey, olgunlaşma sürecidir.
Bazen “Arafta kalmak” dediğimiz hâl, aslında bir karar anıdır.

–♦—♦—♦–

Çünkü insanın en zor sınavı, belirsizliktir.
Net olmayan yarınlar, tamamlanmamış cümleler, yarım kalmış duygular.

–♦—♦—♦–

Ne tamamen vazgeçebiliyoruz,
ne de tam anlamıyla yeniden başlayabiliyoruz.

–♦—♦—♦–

Ancak şunu kabul etmek gerekir:
Eskisi gibi olmaya çalışmak, gelişimi inkâr etmektir.
Kendimizi tamamlanmış saymak ise yolculuğu bitirmek demektir.

Oysa hayat bir varış noktası değil, bir süreçtir.

–♦—♦—♦–

Yol uzadıysa, belki de hedef büyümüştür.
Yorulduysak, demek ki gerçekten yürümüşüzdür.
Arafta kalmışsak, demek ki bir eşikten geçiyoruzdur.

–♦—♦—♦–

Bu eşikler insanı ya geriye çeker ya da ileri taşır.
Kararı veren yol değil, iradedir.

–♦—♦—♦–