KÖŞE YAZISI ♦ İnsanın İçinde Büyüyen Kötülük… / 07 Mart 2026
İnsan çoğu zaman kötülüğün kaynağını dışarıda arar.
Dünyayı suçlar,
Zamanı suçlar,
Şartları, insanları ve düzeni suçlar.
Oysa hakikat çoğu zaman çok daha yakındadır.
Kötülük çoğu zaman dünyada değil, insanın kendi yüreğinde başlar.
İnsanın iç dünyası bir bahçeye benzer.
O bahçede hem iyiliğin hem de kötülüğün tohumları vardır.
Merhamet de oradadır, kin de,
Vicdan da oradadır, hırs da,
Adalet de oradadır, zulüm de,
İnsan hangi tohumu büyütürse, hayatı da ona göre şekillenir.
İyiliği büyüten insanın kalbi huzur üretir.
Kötülüğü büyüten insanın kalbi ise fitne üretir.
Ve ne yazık ki hayatın içinde bunun sayısız örneğini görmek mümkündür.
Günübirlik menfaatleri uğruna dostlarını satanlar vardır.
Aynı sofrada oturup ekmeğini paylaştığı insanların arkasından konuşanlar vardır.
Sohbet ortamlarında konuşulanları alıp piyasaya taşıyanlar vardır.
Sözleri eğip bükerek sağa sola elçiler gönderenler vardır.
Dedikoduyu meslek, iftirayı yöntem, kıskançlığı ise karakter hâline getirenler,
Sanırlar ki kurdukları bu küçük hesap düzeni sonsuza kadar sürecek.
Ama tarih bize başka bir hakikati öğretir.
İnsan çoğu zaman kazdığı çukura kendisi düşer.
Bugün bazıları kıskançlığın ve ihtirasın açtığı çukurun içinde debeleniyor.
Oradan çıkmak yerine daha da derine inmeyi tercih ediyor.
Uzaktan bakınca manzara çok net görünüyor.
Demirci’nin itleri yavaş yavaş bir araya gelmeye başlamış.
Ama unutulan bir gerçek vardır.
Demirci ateşi yakmadan demiri dövmez.
Ateş yandığında kimin sağlam demir, kimin paslı bir teneke olduğu da ortaya çıkar.
Hakikat er ya da geç kendini gösterir.
Çünkü insanın içindeki karanlık büyüdükçe saklanamaz hâle gelir.
Ama iyilik de öyledir.
Bir insan iyiliği büyüttüğünde yalnız kendisini değiştirmez.
Çevresini de değiştirir.
Bir iyilik başka bir iyiliği doğurur.
Bir merhamet başka bir merhametin kapısını aralar.
Toplumların kaderi de aslında böyle yazılır.
Kalpler karardığında toplumlar karanlığa sürüklenir.
Kalpler aydınlandığında ise umut doğar.
Bu yüzden mesele dünya değildir.
Mesele insanın kalbidir.
Çünkü kalp düzelirse insan düzelir.
İnsan düzelirse toplum düzelir.
Toplum düzelirse dünya da değişir.
İyilik ve kötülük her insanın içinde bir tohumdur.
Aslında hayat hepimize aynı soruyu soruyor?
Sen hangi tohumu büyütüyorsun?
–♦—♦—♦–
Musa Özdemir / 07 Mart 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)