Bugün öyle bir çağın içindeyiz ki; sesi çok çıkanın haklı, kendini çok anlatanın güçlü sanıldığı bir düzen kurulmuş durumda.
Herkes konuşuyor, herkes kendini anlatıyor, herkes bir şeylerin ispatı peşinde,

Ama kimse şunu sormuyor?

Gerçekten sadık olan neden kendini anlatma ihtiyacı duysun?

Sadakat, reklam sevmez.
Sadakat, alkış aramaz.
Sadakat; gürültü çıkarmaz.
Çünkü sadakat, bir duruştur.
Ve duruş, sözle değil, zamanla anlaşılır.

Bugün birilerine bakıyorsunuz,
Yanınızda gibi, sizinle aynı cümleleri kuruyor, aynı duyguları paylaşıyor gibi,
Ama ilk rüzgârda savrulan yine onlar oluyor.

Çünkü sadakat, menfaatin olduğu yerde barınmaz.
Sadakat, çıkarla aynı yolda yürümez.
Bir de sürekli konuşanlar vardır.

Kendini hatırlatmadan var olamayanlar, sessizlikten korkanlar,
İşte o gürültü, çoğu zaman bir boşluğun üzerini örtmek içindir.

Çünkü içi dolu olanın sesi değil, ağırlığı olur.

Ve unutulmamalıdır ki;

Gürültü, hakikati değiştirmez,
Sadece geciktirir.
Ama zaman
Zaman hiç yanılmaz.
Kimin gerçekten sadık olduğunu,
Kimin sadece rol yaptığını,
Kimin sessizce yanında durduğunu,
Kimin ilk fırsatta arkasını döndüğünü
bir bir ortaya çıkarır.

Bu yüzden acele etme gönül,
Sözlere aldanma, gürültüye kanma.

Çünkü sadakat sessizdir.
Ama en çok o konuşur, zamanı geldiğinde.

–¦—¦—¦–

Musa Özdemir / 30 Mart 2026