Onu diğerlerinden ayıran, sahip oldukları değil, içinde taşıdığı merhamettir.
Çünkü merhamet, insanın özüdür.
Vicdan ise o özün sesidir.
Gözyaşı, işte bu sesin en saf hâlidir.

Bir insanın ağlayabilmesi, hâlâ insan kalabildiğinin, hâlâ kalbinin kuruyup taşlaşmadığının en açık göstergesidir.

Çünkü gözyaşı, sadece bir damla su değil,pişmanlığın, acının, empati kurabilmenin dışa vurumudur.

Ama bazı insanlar vardır ki;
Ne bir mahcubiyet duyarlar,
Ne bir iç hesaplaşma yaşarlar,
Ne de başkasının acısına karşı en ufak bir sızı hissederler.
İşte onlar, kurumuş ağaç gibidir.

Kökleri toprakla bağını koparmış,
Dalları hayattan nasibini alamamış,
Gölgesi olmayan bir ağaç,
Böyle bir ağacın altında ne dinlenilir, ne de umut bulunur.

Kötü insan da böyledir.
Onun yanında huzur aranmaz,
Onun sözünde samimiyet bulunmaz,
Onun varlığında güven yeşermez.

Çünkü kötülük; sadece başkasına zarar vermek değil, insanın kendi iç dünyasını çoraklaştırmasıdır.

Kendi kalbini kurutması, vicdanını susturmasıdır.

Ve insan, en büyük yıkımı dışarıda değil, kendi içinde yaşar.

Bugün en tehlikeli olan şey, kötülüğün normalleşmesidir.

İnsanların merhameti zayıflık, vicdansızlığı ise güç zannetmesidir.

Oysa gerçek güç;
Kırmadan konuşabilmek,
Haksızlık karşısında dimdik durabilmek,
Yanlış yaptığında geri adım atabilmektir.

Bir insanın büyüklüğü ne kadar sert olduğu ile değil, ne kadar adil ve merhametli olduğu ile ölçülür.

Unutmayalım ki;

Kurumuş ağaçlar da ayakta kalır,
Ama ne meyve verirler, ne de gölge olurlar.

İnsan da öyledir.
Sadece var olmak yetmez,
Bir gönülde yer edinebilmek gerekir,
Bir yaraya merhem olabilmek gerekir,
Bir duada anılacak kadar iz bırakabilmek gerekir.

Çünkü bu dünyada herkes bir iz bırakır,
Kimi serin bir gölge olur,
Kimi ise kurumuş bir dal gibi kırılır, unutulur gider.

Tercih ise her zaman insanın kendi kalbindedir.

–¦—¦—¦–

Musa Özdemir / 02 Nisan 2026