Bu söz, ilk bakışta sert gelebilir. Hatta kimi okurlar için rahatsız edici bile olabilir. Ama rahatsız edicilik bazen gerçeğe en çok yaklaştığımız anda ortaya çıkar.

–♦—♦—♦–

İnsanlık tarihi boyunca din, toplumları düzenleyen en güçlü araçlardan biri oldu. İyiliği, merhameti, yardımlaşmayı öğütleyen bir rehberdi. Ancak ne zaman ki eşitsizlikler büyüdü, sınıflar keskinleşti, o zaman bu kutsal öğretiler farklı bir işleve büründü: Mevcut düzeni korumak.

–♦—♦—♦–

Tarihte krallar, sultanlar, derebeyleri; halktan çaldıklarıyla saraylar inşa ederken, yoksullara sabrı, kaderi ve öte dünya cennetini anlatan vaazlar veriliyordu. “Bu dünya imtihan yeri” dediler. “Gerçek ödül ahirette” diye eklediler. Ve fakirler, adaleti öte dünyada ararken, bu dünyadaki adaletsizlikler yerleşip kök saldı.

–♦—♦—♦–

Ama soru şu: Gerçekten bir inanç sistemi yoksulu teselli etmek, düzeni sürdürmek için mi kuruldu? Yoksa o sistem zamanla mı bu hale getirildi?

–♦—♦—♦–

Dinlerin özünde adalet vardır, eşitlik vardır, hatta gerektiğinde zenginden alıp yoksula vermek vardır. Fakat tarih boyunca bu öz, otorite sahipleri tarafından eğilip büküldü. Din, halkı avutmanın değil, zulme karşı ayağa kalkmanın kaynağı olabilecekken; onu sadece “sabret, şükret” kalıplarına sıkıştıran bir anlayış egemen oldu.

–♦—♦—♦–

Günümüz dünyasında hâlâ milyarlarca insan yoksulluk sınırının altında yaşarken; az sayıda insanın servetleri devletlerin bütçelerini aşabiliyor. Bu uçuruma bakınca insan sormadan edemiyor: O vaat edilen cennet, sadece öte dünyada mı var? Ya bu dünyada bir parça cennet mümkünse, onu kimler inşa edecek?

–♦—♦—♦–

Belki de en büyük günah, insanların bu dünyadaki cehenneme alışmasını beklemek. Belki de asıl erdem, öte dünyaya inansa da, bu dünyada adaleti talep edebilmekte gizlidir.

–♦—♦—♦–

Musa ÖZDEMİR 19.08.2025