KÖŞE YAZISI ¦ Zulmün Tahtına Meydan Okuyabilmek.. / 05 Ağustos 2026
“Korkaklar mezarlara meydan okur, cesurlar, zulmün tahtına.”
Bu söz, cesaret ile gösteriş arasındaki farkı tek cümlede anlatmaya yeter.
Gerçek cesaret, gücü yetene karşı kabadayılık yapmak, sesi çıkmayanı ezmek ya da makamın gölgesine sığınarak üstünlük taslamak değildir. Bunlar, korkunun farklı yüzlerinden başka bir şey değildir. Asıl cesaret, haksızlığın karşısında susmamak, bedeli ne olursa olsun hakikatin yanında durabilmektir.
Tarih boyunca zalimler, korku iklimi oluşturarak insanların vicdanını susturmaya çalışmıştır. Makamlar, servetler ve geçici güçler bunun için kullanılmıştır.
Ancak hiçbir saltanat sonsuza kadar sürmemiştir. Zulmün kurduğu her taht, eninde sonunda adaletin önünde sarsılmıştır.
İnsan karakteri, rahat zamanlarda değil, baskının arttığı, menfaatlerin konuştuğu ve hakikatin bedel istediği anlarda ortaya çıkar. O günlerde susanlar, korkularının esiri olur. Konuşanlar ise yalnız kalsalar bile vicdanlarının huzurunu taşırlar.
Hakikati söylemek bazen alkış kazandırmaz. Aksine, iftirayı, dışlanmayı ve baskıyı beraberinde getirebilir.
Fakat unutulmamalıdır ki, adalet uğruna söylenen tek bir doğru söz, korkuyla kurulmuş bin yalanı sarsmaya yeter.
Bugün de toplumların ihtiyacı, mezarlara meydan okuyan sahte kahramanlar değil, zulmün karşısında dimdik durabilen, hukuku ve vicdanı her türlü hesabın üzerinde gören cesur insanlardır.
Çünkü adalet, ancak korkunun değil, cesaretin omuzlarında yükselebilir.
Tarih, korkuyla hükmedenleri birkaç satırla geçer. Fakat zulme boyun eğmeyenleri, hakikatten taviz vermeyenleri ve adalet uğruna dimdik duranları nesiller boyunca saygıyla anar.
İnsan ardında makam değil, karakter bırakmalıdır.
Güç değil, iz bırakmalıdır. Çünkü gün gelir tahtlar yıkılır, unvanlar silinir, geriye yalnızca insanın duruşu ve vicdanının şahitliği kalır.
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 05 Ağustos 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)