KÖŞE YAZISI ¦ YOKLUĞUN SESSİZ CEVABI / 31 Ağustos 2026
Bazen daha fazlasını vermek, bir ilişkiyi düzeltmeye ya da bir değeri görünür kılmaya yetmez.
Çünkü asıl mesele, verilenin azlığı değil, gösterilen emeğin, fedakârlığın ve samimiyetin karşılık bulmamasıdır.
İnsan, anlaşılmadığını düşündükçe kendini daha çok anlatır.
Değeri görülmedikçe daha fazla çabalar, sabrını, ilgisini ve iyi niyetini artırır.
Ancak kıymet bilmeyenler için her fedakârlık, zamanla olağan bir beklentiye dönüşür.
Gönülden sunulanlar bir lütuf olmaktan çıkar, yerine getirilmesi gereken bir görev gibi görülmeye başlanır.
Oysa insan, değerini sürekli anlatmak ve kanıtlamak zorunda değildir.
Gerçek kıymet, ısrarla gösterilmekle değil, fark edebilecek bir vicdanla karşılaştığında anlam kazanır.
Sizi anlamayanlara daha fazlasını sunmak,çoğu zaman yalnızca kendinizden eksiltmektir.
Bu nedenle geri çekilmek her zaman vazgeçmek değildir.
Bazen insanın kendi sınırlarını koruması, emeğine sahip çıkması ve kendisine duyduğu saygıyı muhafaza etmesidir.
Sessizlik de kimi zaman uzun açıklamalardan daha güçlü, daha vakur ve daha öğretici bir cevaptır.
Bazı insanlar varlığınızın değerini, ancak yokluğunuzla karşılaştıklarında anlar.
Çünkü sürekli sunulan emek görünmezleşir, alışılan fedakârlık ise ancak eksildiğinde fark edilir.
Verdiğin hiçbir şey yetmediyse, yokluğunu sun.
Tuz menüde yer almaz,
Fakat eksikliği ilk lokmada hissedilir.
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 31 Ağustos 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)