Hayat bir yolculuk…
Kimimiz bu yolda hızla yürürüz, kimimiz yavaşça. Kimi yokuşta yorulur, kimi düzlükte tökezler. Ama aslında mesele ne yolun uzunluğu ne de zorluğu. Asıl mesele, bu yolu kiminle yürüdüğümüzdür.

–♦—♦—♦–

Yola çıktığımız dostlara hep şöyle dedik:
“Ya bir yol bul, ya bir yol aç, ya da yoldan çekil…”
Dedik ama… olmadı. Herkes aynı niyetle yola çıkmıyor, herkesin yüreği aynı istikamete dönmüyor.

–♦—♦—♦–

Bizler, yolun taşından çok, yoldaşın kalbine baktık. Çünkü samimi bir dostla yokuş da göze alınır, yorulmak da.
Bir insanın yürüyüşü değil, yürürken taşıdığı niyeti önemlidir bizim için.

–♦—♦—♦–

Bugün yaşadığımız çağda, insanın bir duruşu olmalı.
Tüm fitneye, fesada, yalana rağmen bozulmayan…
Yüreğindekini saklamadan dile getiren…
Yediği darbelere rağmen hâlâ dostuna güven verebilen bir insan…

–♦—♦—♦–

İyilik adına, insanlık namına bazen susuyoruz. Alttan alıyoruz, hoşgörülü davranıyoruz. Dışarıdan bakıldığında kaybeden gibi görünebiliriz.
Ama Allah’tan beklenen hiçbir mükâfat, gerçek bir yenilgi değildir.
Bazen en büyük kazanç, ‘kaybettin’ denilen yerde saklıdır.

–♦—♦—♦–

Nitekim, “Yenilmek bir ‘son’, yenmek de ‘mutlak zafer’ anlamına gelseydi; bugün gönlümüzde yaşattığımız Hz. Hüseyin değil, Yezid olurdu.”
Demek ki kaybetmek, her zaman kaybetmek değildir.
Zafer, her zaman yüksek sesle gelen alkış değildir.
Gerçek kazanç, vicdanın rahatlığıdır, kalbin huzurudur.

–♦—♦—♦–

Bu hayat, ne kadar uzun görünürse görünsün, her anı kıymetli bir emanettir.
“Yarın bu saatlerde toprağın altında olabilme ihtimalimiz varken,” bu kadar kibirle, bencillikle yaşamak nasıl bir gaflettir?

–♦—♦—♦–

Dostlar, hayat kısa…
Ama uzun olan bu yolda, yüreği temiz insanlarla yürümek en büyük bahtiyarlıktır.
Yeter ki yanımızdaki kişi insan kalsın…
Gerisi olur.

Musa ÖZDEMİR Ağustos/2025