
KÖŞE YAZISI ¦ MİLLETİN PARASIYLA HACCA GİTMEM DİYEN BİR VİCDAN; SEZAİ KARAKOÇ / 17 Kasım 2026
Bazı insanlar vardır, geride bıraktıkları eserlerle hatırlanır. Bazıları fikirleriyle, bazıları mücadeleleriyle… Bazıları da yaşadıkları hayatla söyledikleri sözlerin birbirini tamamlaması sayesinde milletin vicdanında ölümsüzleşir.
İşte Sezai Karakoç, bu toprakların yetiştirdiği böylesine müstesna şahsiyetlerden biriydi.
Kendisine atfedilen bir hatıra, onun hayata bakışını ve ahlaki duruşunu anlatmaya yeter:
Üstadım, sizi hacca davet ediyoruz.
Bana hac henüz farz olmadı. Farz olduğu zaman giderim inşallah.
Efendim, Diyanet İşleri Başkanlığı olarak sizi biz götürmek istiyoruz.
Ben milletin parasıyla hacca gitmem.
Bu sözün ardında yalnızca bir daveti geri çevirme iradesi değil, bir ömür boyunca savunulan ahlakın, inancın ve şahsiyetin özeti vardır.
Düşünün…
İmkan sunuluyor, kapılar açılıyor, kutsal topraklara gitmek için davet ediliyor. Ancak o, kendisine sağlanan ayrıcalığı değil, milletin hakkını düşünüyor.
Bugün kamu imkanlarını şahsi ayrıcalık gibi görenlerin, makamı hizmetten çok imtiyaz sayanların, devletin kasasıyla kendi cebini birbirinden ayıramayanların bu duruştan çıkaracağı çok büyük dersler vardır.
Zira mesele yalnızca hacca gitmek değildir. Mesele, kul hakkını gözetmek, kamu malını emanet bilmek ve insanın kendi vicdanına hesap verebilmesidir.
Sezai Karakoç, inancı yalnızca kelimelere sığdıran bir düşünür değildi. Onun dünyasında ahlak, insanın hayatına yön veren bir ölçüydü. Gösterişten uzak, vakar sahibi, ilkelerinden taviz vermeyen bir hayat sürdü.
Dicle’yi, Fırat’ı, İstanbul’u ve Medine’yi satırlarına öylesine nakşetti ki onun eserlerini okurken kimi zaman kendi evimizde, kimi zaman çocukluğumuzun bahçesinde, kimi zaman da medeniyetimizin kadim sokaklarında dolaştığımızı hissettik.
Onun kaleminde şehirler yalnızca coğrafya değildi. İstanbul bir medeniyetin hafızası, Dicle ve Fırat bir tarihin şahidi, Medine ise gönüllerin manevi istikametiydi.
Diriliş düşüncesiyle bir neslin zihnine ve yüreğine dokundu. Betonarme hayatların arasında insanın ruhunu, inancını, vicdanını ve medeniyet köklerini yeniden hatırlattı.
Sezai Karakoç’un büyüklüğü yalnızca yazdıklarında değil, yaşadıklarında da saklıydı. Şöhretin peşinden koşmadı, makamların gölgesine sığınmadı. Kendisine sunulan imkânlardan önce savunduğu değerlerin ağırlığını taşıdı.
Bugün onun ardından düşünmemiz gereken asıl mesele de budur.
Bir insanın değeri sahip olduğu makamla mı, yoksa o makamların ve imkanların karşısında koruyabildiği şahsiyetiyle mi ölçülür?
Sezai Karakoç, bu sorunun cevabını hayatıyla verdi.
17 Kasım 2021’de ebediyete irtihal eden büyük şair, mütefekkir ve dava insanı Sezai Karakoç’u, vefatının beşinci yıl dönümünde rahmet, minnet ve hasretle anıyorum.
Ardında yalnızca şiirler, kitaplar ve fikirler bırakmadı. Bir duruş, bir ahlak ve nesiller boyunca yaşayacak bir medeniyet şuuru bıraktı.
İyi ki geçti bu dünyadan. İyi ki betonarme ezberleri bozarak gönüllerimize bir çınarın kökleri gibi tutunan o eşsiz satırları kaleme aldı.
Ve iyi ki bize şu hakikati yeniden hatırlattı:
İnsanı yücelten, kendisine sunulan imkanlar değil; o imkanlar karşısında koruduğu vicdanı ve şahsiyetidir.
Ruhu şad, mekânı cennet olsun.
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 17 Kasım 2026
#SezaiKarakoç #DirilişNesli #Vefa #KulHakkı #Vicdan #Ahlak
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)