Küçük bir çocuk var zihinlerimize kazınmış…
Ellerini arkaya bağlamış, başı hafif eğik, sırtı dönük.
Ne yüzünü görebildik, ne de gülüşünü.
Adı: Hanzala.

–♦—♦—♦–

1970’li yıllarda Naci el-Ali’nin kaleminden doğan bu çocuk, sadece Filistin’in değil, tüm mazlum coğrafyaların suskun haykırışıydı.
Yalın ayak oluşu, toprağından koparılmışlığın; arkası dönük hali, yüzümüze tutulmuş bir ayna gibiydi.
Ve biz, o aynaya bakmaktan hep kaçtık.

–♦—♦—♦–

Hanzala büyümedi…
Çünkü adalet büyümedi.
Çünkü zulüm, yıllara meydan okudu.
Çünkü hâlâ çocuklar ölüyor, hâlâ dünya susuyor.

–♦—♦—♦–

Bugün ekranlarımıza düşen her bomba sesi, her yıkılmış ev, her kimsesiz çocuk;
Hanzala’nın neden arkasını dönmeye devam ettiğinin cevabıdır.
Biz ne zaman ki bir çocuğun ölümü karşısında “ama” demeyi bırakacağız,
İşte o zaman Hanzala’nın yüzünü görebileceğiz.

–♦—♦—♦–

Onun sırtı bize dönük oldukça, biz de kendi sırtımızı dönmüşüz demektir insanlığa.
Ne vicdanımıza sahip çıkabildik, ne de inancımıza yakışır bir duruş sergileyebildik.
Ve ne acıdır ki, Hanzala’nın suskunluğu, bizim çığlığımızdan daha etkili oldu dünyaya.

–♦—♦—♦–

Ama hâlâ bir umut var…
Çünkü hâlâ Hanzala çiziliyor duvarlara,
Hâlâ eller arkada bağlı olsa da, yumruklar sıkılıyor yüreğimizde.
Dualarımızın ucunda hâlâ Filistin var, hâlâ adalet, hâlâ insanlık…

–♦—♦—♦–

Bir gün, mutlaka…
Tankların değil, çocuk kahkahalarının sokakları sardığı bir sabah olacak.
Ve o sabah biz, nihayet göz göze geleceğiz Hanzala’yla.
Yüz yüze bakacağız. Hesaplaşacağız.

–♦—♦—♦–

Ve o bakış,
Vicdanını yitirmemiş olanlar için bir ödül;
Zulme ses çıkarmayanlar için ise bir mahkeme olacak.

–♦—♦—♦–

O günü bekliyorum…
İnşallah Hanzala… O gün yakındır.

–♦—♦—♦–

📍 Musa Özdemir 📅 29 Eylül 2025