KÖŞE YAZISI ¦ Anlam Arayan Değil, Anlam Üreten İnsan.. / 12 Mayıs 2026
Psikolog değilim,
Bunu da herkes bilir.
Ama son yıllarda insanların gözlerine bakınca aynı şeyi görüyorum.
Bir yorgunluk,
Bir boşluk,
Bir umutsuzluk,
Bir hayalsizlik,
Ve derin bir anlamsızlık hissi,
Özellikle genç kuşakta artık şu cümleler sıradanlaştı.
“Hiçbir şeyden keyif almıyorum…”
“Her şey anlamsız geliyor…”
“Yaşamanın ne anlamı var?”
Oysa mesele hayatın anlamsız olması değil,
İnsanın hayattan kopmasıdır.
İnsan,
Ürettiği zaman yaşar.
Öğrendiği zaman büyür.
Sevdiği zaman derinleşir.
Mücadele ettiği zaman güçlenir.
Emek vermeyen insanın ruhu zamanla çürümeye başlar.
Bugün birçok insanın yaşadığı şey tam da budur.
Sürekli tüketmek,
Sürekli şikâyet etmek,
Sürekli yakınmak,
Ama hiçbir şey üretmemek.
Haz peşinde koşan ama hiçbir şeye emek vermeyen bir nesil, en sonunda kendi iç boşluğunda kaybolup gidiyor.
Çünkü insanın ruhunu ayakta tutan şey konfor değil, anlamdır.
Ve anlam, oturduğun yerde gökten düşmez.
Anlam aranmaz,
Anlam yaratılır.
Bir kitap okuyarak,
Bir çocuğun başını okşayarak,
Bir anneye sarılarak,
Bir şehir için mücadele ederek,
Bir fikir uğruna bedel ödeyerek,
Bir insanın hayatına dokunarak,
İnsan ancak o zaman gerçekten yaşamaya başlar.
Düşünün,
Trilyonda bir ihtimalin içinden dünyaya geldik.
Bu kadar büyük bir mucizeyi,
sürekli şikâyet ederek,
sürekli karamsarlık üreterek tüketmek,
insanın kendine yaptığı en büyük haksızlıktır.
Hayat kusursuz değildir.
Zaten hiçbir zaman da olmadı.
Ama insan, karanlığın içinde bile yaşamaya dair bir sebep bulabiliyorsa,
işte orada yeniden doğar.
Belki de bu çağın en büyük sorunu şu…
İnsanlar yaşamak yerine sadece var oluyor.
Oysa yaşamak,
Hissetmektir.
Üretmektir.
Yorulmaktır.
Düşmektir.
Yeniden kalkmaktır.
Çünkü insanı hayata bağlayan şey nefes almak değil,
bir anlam uğruna yaşamaktır.
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 12 Mayıs 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)