KÖŞE YAZISI ¦ EN BÜYÜK YANILGI, KENDİNİ HAKLI SANMAKTIR / 02 Temmuz 2026
İnsanlar daima yanıldılar ve yanılacaklar,hem de her şeyden çok, doğru olduklarını sandıkları şeyde,
İnsanoğlunun değişmeyen zaaflarından biri, kendi hükmünü mutlak gerçek kabul etmesidir.
Kendi penceresinden gördüğü manzarayı bütün dünyanın gerçeği sanır, farklı sesleri ise ya küçümser ya da yok sayar.
Oysa zaman, en büyük hakemdir.
Bugün alkışlarla büyüyen kibir, yarın sessizliğin içinde kendi yankısıyla baş başa kalabilir.
Gücüne, çevresine, makamına veya geçici kalabalıklara güvenerek insanlara yukarıdan bakanlar, hayatın uzun bir yol olduğunu çoğu zaman unutur.
Kimse, kimseyi küçümseyecek kadar büyük değildir.
İnsan, haddini unuttuğu anda kaybetmeye başlar.
Zira küçümsenen her değer, görmezden gelinen her emek ve yok sayılan her insan, gün gelir hayatın başka bir köşesinde yeniden karşına çıkar.
Hem de bu kez, görmezden gelinemeyecek kadar büyük bir hakikat olarak,
Hayatın garip bir adaleti vardır.
Bazen bir sözün hesabı yıllar sonra gelir.
Bazen küçümsenen bir insan, en zor zamanda ihtiyaç duyulan kişi olur.
Bazen de değersiz görülen bir duruş, zamana direnen tek şey haline gelir.
İnsan, en çok da kendisini yanılmaz zannettiğinde yanılır.
Kibir, aklın önüne geçtiğinde istişareyi gereksiz görür, eleştiriyi düşmanlık, farklı düşünceyi ise tehdit olarak algılar.
Böyle anlarda hakikatin sesi değil, kişinin kendi gururu konuşmaya başlar.
Ne var ki hayat, hiç kimseye sınırsız bir kredi açmaz.
Bugün başkalarını küçük görenler, yarın aynı küçümsemenin ağırlığını omuzlarında hissedebilirler.
Dün önemsenmeyen insanların, bugün sözüne ihtiyaç duyulması, dün değersiz görülen ilkelerin, yarın en büyük sığınak haline gelmesi boşuna değildir.
Anlayanlar için ibret çoktur.
Bazıları gölgesini dağ sanır, bazıları da etrafındaki kalabalığı sonsuza kadar sürecek bir kudret zanneder. Oysa rüzgârın yönü değiştiğinde, geriye insanın yalnızca karakteri kalır.
İşte o gün, kimlerin gerçekten büyük olduğu; kimlerin ise sadece büyük göründüğü daha iyi anlaşılır.
Bu yüzden insan, hüküm verirken de, konuşurken de, insanlara değer biçerken de ihtiyatlı olmalıdır.
Zira hayatın değişmeyen kanunlarından biri şudur.
Küçümsediğin her şey için, gün gelir önemsemek zorunda kalacağın bir bedel ödersin.
Ve çoğu zaman insanı yoran, ödediği bedelin büyüklüğü değil,vaktiyle yaptığı yanlış hesabın farkına varmış olmasıdır.
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 02 Temmuz 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)