Ölümle Yaşam Arasında

 -♦—♦—♦- KÖŞE YAZISI ¦ Ölümle Yaşam Arasında / 11 Ağustos 2026 -♦—♦—♦-

Başta sevgili dostum Ahsen olmak üzere, kaybettiğimiz ve kalbimizde yaşatmaya devam ettiğimiz bütün sevdiklerimiz için yazıyorum bu yazıyı.

Bir gün önce buluşmayı beklediğim dostumu, ertesi gün toprağa verdim.

O gün anladım ki insan, ölümün varlığını biliyor ama sevdiği birini kaybetmeden onun ne kadar gerçek olduğunu anlayamıyor.

Henüz 17 yaşındayım.
Hayattan öğreneceğim çok şey var.
Ama bazı gerçekleri öğrenmek için büyümek gerekmiyormuş.

Bazen tek bir acı, insana yılların öğretemediğini öğretiyor.

Ben de öğrendim ki hayat, ertelediğimiz yarınlardan ibaret değil.

Sevdiğimiz insanlara sevgimizi söylemek, onlara sarılmak, birlikte güzel anılar biriktirmek için yarını beklememeliyiz.

Sonra söylerim,
Yarın ararım,
Başka zaman görüşürüz derken hayat kendi bildiği gibi akıp gidiyor.

Bazı yarınlar hiç gelmiyor.

Bu yüzden sevin, değer verin, özlediyseniz arayın, kırdıysanız özür dileyin.
Güzel sözlerinizi ve sevginizi ertelemeyin.

Gidenler geri dönmüyor belki ama bıraktıkları hatıralar, onları seven insanların kalbinde yaşamaya devam ediyor.

Yahya Kemal Beyatlı’nın Sessiz Gemi şiirindeki şu dizeler, bugün benim için çok daha başka bir anlam taşıyor.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler,
Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.
Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Birçok seneler geçti, dönen yok seferinden.

Hayat, sevgiyi ertelemek için çok kısa…

Sevgili dostum Ahsen’in ve kaybettiğimiz tüm sevdiklerimizin anısına.

-♦—♦—♦-

Zeynep Tuana Özdemir / 11 Ağustos 2026