KÖŞE YAZISI ¦ GEMİNİ KURTARDIN, KARAKTERİNİ BATIRDIN.. / 17 Ekim 2026
Bazı insanlar, gemilerini su üstünde tutabilmek için sahip oldukları bütün değerleri denize atar.
Önce dürüstlük gider, ardından vefa, sonra vicdan…
Geriye çıkarlarını korumak uğruna her kılığa girebilen bir insan kalır.
Aynaya baktığında yüzünü tanır,fakat o yüzde, bir zamanlar savunduğu ilkelerden eser yoktur.
Böylelerinin cesareti de hesaplıdır.
Bedel ödemeyeceklerini düşündükleri yerde sesleri yükselir, menfaatlerinin tehlikeye girdiği yerde dilleri tutulur.
Zayıf gördüklerine karşı kibirli, güç sahiplerinin karşısında itaatkârdırlar. Kendilerine itiraz edeni düşman sayarken, önünde eğildikleri kişinin her yanlışına bir gerekçe bulurlar.
Zulmederken gösterdikleri cüreti, tek bir çıkarlarından vazgeçerken gösteremezler.
Asıl yoksullukları da buradadır.
Sahip olduklarını kaybetmekten öylesine korkarlar ki onları korumak için kendilerini kaybetmeyi göze alırlar.
Dün söylediklerini bugün inkar eder, dün eleştirdiklerini bugün alkışlarlar.
Her dönüşlerinde yeni bir açıklamaları vardır.
Bir tek, açıkça söyleyecekleri şu cümle eksiktir.
Benim hesabım böyle gerektiriyor.
Bu hesabın içinde dostluğun da emeğin de hatırın da değeri, sağladığı fayda kadardır. İşleri görülürken kıymetli olan insan, işlerine gelmediğinde birden kusurlu ilan edilir. Aynı sofrada paylaşılan ekmek unutulur, zor günlerde uzatılan el yok sayılır. Üstelik yalnızca uzaklaşmakla yetinmezler. Giderken geçmişi de kirletmeye çalışırlar.
Çünkü gördükleri iyiliği kabul etmek, kendi vefasızlıklarıyla yüzleşmelerini gerektirir.
İnsanın haysiyetine dil uzatmak tam da bu yüzleşmeden kaçanların yöntemidir.
Kendi davranışlarının hesabını vermek yerine başkasının adını tartışmaya açarlar.
Sözü çarpıtır, imayı büyütür, şüpheyi gerçekmiş gibi dolaşıma sokarlar.
Ortaya attıkları sözün bir ailede, bir evde, bir insanın hayatında neye yol açacağını düşünmezler.
Yeter ki dikkat kendi üzerlerinden uzaklaşsın.
Başkasının itibarını aşındırarak kendi çürümüşlüğünü örtebileceğini sanmak, ağır bir ahlak sefaletidir.
Bir de bu tavrı alkışlayanlar vardır. Gerçeği bildikleri halde susanlar, çıkarları bozulmasın diye söylenene katılanlar, güçlü görünene yakın durmayı akıllılık sayanlar…
Her alkışla biraz daha cesaretlenen bu anlayış, sonunda kendisini hesap sorulamaz zanneder. Çevresindeki kalabalığı haklılığının belgesi gibi gösterir.
Oysa menfaat etrafında toplananların birbirine verdiği destek, kimseye temiz bir geçmiş kazandırmaz.
Aynı sözü hep birlikte tekrarlamak da onu hakikat yapmaz.
En ibretlik tarafı ise bütün bunların bir başarı hikayesi gibi anlatılmasıdır.
İnsan kullanmak beceri, sözünden dönmek siyaset, her kapıya göre eğilmek maharet sayılır.
Anlattıkça büyüdüğünü sanan kişi, aslında kendisini ele verir.
Övündüğü her hesap, hangi değerden ne uğruna vazgeçtiğini biraz daha açığa çıkarır.
Böyle birini tanımış olmanın insanda bıraktığı kırgınlık kolay geçmez. Akıl, gördüğü gerçeği kabul ederken kalp geçmişteki hatıralara tutunur. İnsan bir süre, karşısındakinin davranışlarını açıklayacak daha masum bir sebep arar. Fakat aynı tavır tekrarlandıkça mazeretler tükenir. Bir gün anlarsınız ki sizi yoran, onun kim olduğu kadar, sizin onu kim sandığınızdır.
O noktadan sonra beklenti de biter. Ne bir açıklama beklersiniz ne pişmanlık. Mesafenizi koyar, hayatınızdaki yerini kapatırsınız. Çünkü insanın haysiyetini korumak için bazen vereceği en kesin cevap, bir daha aynı oyunun içinde bulunmamaktır.
Gemiyi yürütmekle övünenlerin, geride ne bıraktığına da bakmak gerekir.
Kırılmış güvenler, inkar edilmiş emekler, çıkar uğruna harcanmış insanlar…
Gemini kurtarmış olabilirsin. Ama dürüstlüğünü, vicdanını ve vefanı denize attığın gün, asıl kaybeden sen oldun. Vardığın hiçbir liman sana bunları geri vermeyecek bundan sonra…
Neleri kaybettiğinizi en yakın zamanda göreceğiz tarihe kara leke olarak geçeceksiniz…
Buda yedi sülalenize yeter herhalde…..
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 17 Ekim 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)