OKULLARDA SİLAH SESİ; SUSARSAK SUÇ ORTAĞIYIZ!

KÖŞE YAZISI ¦ OKULLARDA SİLAH SESİ; SUSARSAK SUÇ ORTAĞIYIZ! / 16 Nisan 2026

Bir ülkenin çöküşü bazen sessiz olur,
Ama bazen de bir okul koridorunda yankılanan silah sesiyle duyulur.

Ve o ses, sadece bir tetiğin sesi değildir.

O ses; ihmalin, umursamazlığın, görmezden gelinen gerçeklerin çığlığıdır.

Son günlerde yaşananlar artık sıradan bir Aasayiş haberi değil,
Bu, toplum olarak yüzleşmemiz gereken ağır bir gerçektir.

Çünkü mesele sadece bir saldırı değil,
bir neslin nasıl bu noktaya geldiğinin acı bir göstergesidir.

Bugün kendimize dürüstçe sormak zorundayız?

Okullar gerçekten güvenli mi?

Bir öğrenci, elini kolunu sallayarak okula silahla girebiliyorsa,
burada sadece bireysel bir hata yoktur.
Burada sistemsel bir boşluk, kurumsal bir zafiyet vardır.

Okul dediğimiz yer;
sadece eğitim verilen değil,
aynı zamanda korunması gereken bir alandır.

Ama biz ne yaptık?
Çocukları korumayı değil, yarıştırmayı tercih ettik.

Sınavlara hazırladık,
Hayata değil.

Asıl acı olan ise şu?

Tetiği çekenin bir çocuk olması,
Bir çocuk bu noktaya bir günde gelmez,
Bu, görülmeyenlerin, duyulmayanların, anlaşılmayanların birikimidir.

Bugünün gençliği,
daha yalnız,
daha öfkeli,
daha tahammülsüz,
Ama en önemlisi,
daha az anlaşılmış.

Biz onlara sürekli başarılı ol dedik,
ama kimse dönüp iyi misin? diye sormadı.

Sosyal medya şiddeti sıradanlaştırırken,
biz değerleri, sabrı, empatiyi geri plana attık.

Ve şimdi o ihmal,
karşımıza bir trajedi olarak çıkıyor.

Peki biz nerede yanlış yaptık?

Dinlemeyi unuttuk.
Anlamayı erteledik.
Sevgiyi şartlara bağladık.
Başarıyı notla ölçtük,
ama insan olmayı öğretmeyi ihmal ettik.

Bir çocuğun içindeki fırtınayı görmedik,
Ta ki o fırtına bir gün hepimizi sarsana kadar.

Bugün konuşmamız gereken sadece saldırı değil,
o saldırıyı doğuran sebeplerdir.

Evet, güvenlik şarttır.
Ama mesele sadece kapıya bir görevli koymakla çözülmez.

Bu mesele,
ailede başlar,
okulda şekillenir,
toplumda büyür.

Eğer biz çocuklarımızı sadece sınavlara hazırlayıp,
hayata hazırlamazsak,
Daha çok haber yazarız.
Daha çok gözyaşı dökeriz.
Ama hiçbir şey değişmez.
Ve her seferinde biraz daha geç kalırız.

Şimdi herkes kendine şu soruyu sormalı?

Sorun sadece güvenlik mi?

Yoksa biz, yetiştirdiğimiz nesli mi kaybediyoruz?

Çünkü cevap neyse,
Sorumlusu da biziz.

–¦—¦—¦–

Musa Özdemir / 16 Nisan 2026