Fyodor Dostoyevski’nin yıllar önce kaleme aldığı satırlar, bugün insanlığın içine düştüğü ruh hâlini adeta önceden görmüş gibidir. Çünkü artık öyle bir çağın içerisindeyiz ki; iyilik yapanın sorgulandığı, dürüst kalanların küçümsendiği, vicdan sahibi insanların ise hayatı bilmemekle suçlandığı bir düzen kurulmuş durumda.

İnsanlar artık karaktere değil, çıkara değer veriyor.
Samimiyet yerini hesaba,
merhamet yerini menfaate,
ahlak ise yerini kurnazlığa bırakıyor.

Bir insan hâlâ karşılık beklemeden iyilik yapabiliyorsa,
Bir başkasının acısını kendi vicdanında hissedebiliyorsa,
Yalanın kolaylığına sığınmadan dimdik yürüyebiliyorsa,
İşte bu çağ onu çoğu zaman aptal ilan ediyor.

Çünkü modern dünyanın yeni ölçüsü vicdan değil,çıkar hesabıdır.

Bugün ne yazık ki dürüstlük bir meziyet olmaktan çıkarılıp bir eksiklik gibi gösteriliyor.
İnsanları kullananlara akıllı,
her ortama göre şekil değiştirenlere başarılı deniliyor.
Ama omurgasını koruyan,
doğru bildiğinden vazgeçmeyen insanlar yalnızlaştırılıyor.

Oysa insanı gerçekten güçlü yapan şey,herkese benzediği anlar değil, herkese rağmen kendisi kalabildiği anlardır.

Kirlenmenin normalleştiği bir düzende temiz kalabilmek,
İşte çağımızın en ağır mücadelesi budur.

Çünkü artık kötülük açıktan değil,
çoğu zaman başarı, statü ve zekâ maskesi altında dolaşıyor.
Yalan söyleyen değil, doğruyu savunan yoruluyor.
İftira atan değil, sabreden sınanıyor.
Vicdansız olan değil, vicdanını koruyan bedel ödüyor.

Ama unutulmamalıdır ki;
her kazanan güçlü değildir,
her kaybeden de yanlış tarafta değildir.

Bu hayatta insan bazen iyiliği yüzünden kaybeder,
Bazen dürüst olduğu için yalnız kalır,
Bazen de vicdanını satmadığı için hedef hâline gelir.

Fakat bütün bunlara rağmen insan kalabilmek,
bu çağın en büyük direnişidir.

Belki de Dostoyevski’nin o çarpıcı sorusu tam da bu yüzden hâlâ yankılanıyor.

“Sen aptal mısın?”

Eğer hâlâ kalbinizde merhamet taşıyorsanız,
İnsanlara çıkar gözetmeden yaklaşabiliyorsanız,
Kötülüğe rağmen iyilikten vazgeçmiyorsanız,
Bu çağ sizi anlamayabilir.

Ama bilin ki;
asıl kaybedenler, insanlığını kaybedenlerdir.

–¦—¦—¦–

Musa Özdemir / 25 Mayıs 2026