KÖŞE YAZISI ¦ KURULSA PAZARIN, HİÇE GİDERSİN.. / 07 Temmuz 2026
“Kurulsa pazarın, hiçe gidersin… Zâtını âlemde cevher mi sandın?”
İnsanoğlunun en büyük yanılgılarından biri, sahip olduklarını kendisi zannetmesidir. Makamını şahsiyetiyle, servetini değeriyle, alkışları ise haklılığıyla karıştırdığı gün, aslında kaybetmeye başlamıştır.
Tarih boyunca nice güçlü görünen insanlar geldi geçti. Kimisi servetiyle övündü, kimisi makamıyla, kimisi de çevresindeki kalabalıkları kendi kudreti sandı. Fakat zaman, hepsine aynı hakikati gösterdi: Hiç kimse sahip oldukları kadar büyük değildir.
Bugün etrafınızda sizi alkışlayanlar olabilir. Gücünüzden faydalananlar, makamınıza göre saf tutanlar, menfaat uğruna yanınızda duranlar da olabilir. Ama şartlar değiştiğinde ilk terk edenlerin yine onlar olduğunu görmek, hayatın en acı derslerinden biridir.
Çünkü alkışların çoğu kişiye değil, koltuğadır. Makama gösterilen hürmetin, şahsiyete duyulan saygıyla karıştırılması ise insanı kibre sürükleyen en büyük tuzaktır.
İnsan kendini ne sanırsa sansın, hakikat herkesi er ya da geç layık olduğu yere koyar. Hiçbir gösteriş, hiçbir güç ve hiçbir imkân ilâhî adaletin terazisini değiştiremez.
Kibir, insanın önce basiretini örter. Yanlışı doğru, geçiciyi kalıcı, kendisini ise dokunulmaz zannetmesine sebep olur. Oysa kibirle yükselenler, düştüklerinde en sert zemine çarpanlardır. Çünkü onları ayakta tutan sağlam bir karakter değil, geçici imkânlardır.
Ne makam ebedîdir…
Ne servet…
Ne de bugün adına atılan alkışlar…
Hepsi zamanı geldiğinde dağılır, unutulur ve tarihin tozlu sayfalarına karışır.
Geride kalan ise yalnızca insanın ahlakı, adaleti, vicdanı ve ardında bıraktığı izdir.
Bu yüzden insanın önce kendisini tartması gerekir. Zira başkalarını küçümseyenler, çoğu zaman kendi eksiklerini göremeyenlerdir. Kendisini bulunmaz nimet görenler ise gün gelir gerçek değerleriyle yüzleşmek zorunda kalırlar.
Hayatın değişmeyen kanunu şudur: Zaman kimseye ayrıcalık tanımaz. Bugün zirvede olduğunu zannedenler, yarın aynı hayatın imtihanıyla karşılaşabilir. Dün alkışlananlar bugün unutulabilir; bugün küçümsenenler ise yarın izzet ve itibar sahibi olabilir.
Onun için tevazu, insanı küçültmez; yüceltir. Kibir ise yükselttiğini zannederken, insanı fark ettirmeden tüketir.
Unutmayalım…
Hakikat acele etmez.
Ama mutlaka yerini bulur..
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 07 Temmuz 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)