KÖŞE YAZISI ¦ BAZEN DÜŞMEK DEĞİL, TUTUNMAK YORAR İNSANI / 09 Kasım 2026
Bir ağacın dalında, sonbaharın ayazına direnmeye çalışan son yaprağı düşünün. Rüzgar savuruyor, yağmur ıslatıyor, soğuk bütün varlığını kuşatıyor. Ama o hala tutunuyor. Belki alışkanlıktan, belki geçmişe duyduğu vefadan, belki de yıllarca ait olduğu yerden kopmaya cesaret edemediği için…
İnsan da bazen o yaprağa benzer.
Hayata, insanlara, hatıralara ve artık kendisine huzur vermeyen ilişkilere tutunmaya çalışır. Kırılır ama belli etmez. Yorulur ama şikâyet etmez. İçinde fırtınalar koparken dışarıya sessizliğini gösterir. Herkes onu güçlü zanneder, oysa kimse o gücün arkasında biriken yorgunluğu görmez.
Öyle zamanlar gelir ki insanın ne dünyanın kalabalığına tahammülü kalır ne de insanların bitmek bilmeyen hesaplarına. Bir zamanlar mutluluk veren şeyler anlamını yitirir. Dost bildiklerinin yabancılaşması, verilen emeklerin karşılıksız kalması, en çok da anlaşılmamak ağır gelir.
İnsanı bazen yaşadıkları değil, yaşadıklarını anlatacak bir gönül bulamamak yorar.
İnsan, düşmanından gelecek kötülüğe hazırlıklıdır. Asıl yorgunluk, değer verdiklerinden gördüğü vefasızlıkla başlar. Aynı sofrayı paylaştığı, zor zamanlarında elinden tuttuğu insanların bir gün kendisine yabancılaşması, insanın içinde kolay kapanmayan yaralar açar.
Yıllarca verilen emeklerin unutulması, fedakârlıkların sıradan görülmesi insanı derinden sarsar.
Artık eskisi kadar konuşmak, kendisini anlatmak, haklılığını ispat etmek istemez. Herkesi kendi vicdanıyla baş başa bırakır. Kalabalıklardan uzaklaşır, sessizliğin içinde kendisini dinlemeye başlar.
Oysa susmak her zaman yenilmek değildir. Bazen insanın kendisine duyduğu saygının en vakur ifadesidir. Her söze cevap vermemek, her haksızlığın peşinden koşmamak, herkesi hayatında tutmaya çalışmamak da bir olgunluktur.
Daldan kopan yaprak, insana biraz da bunu anlatır.
Her ayrılık bir ihanet, her vazgeçiş bir yenilgi değildir. Bazen uzaklaşmak, insanın kendisine yapabileceği en büyük iyiliktir. Her kapıda beklemek, her gönülde yer aramak, her kırgınlığı onarmak zorunda değildir insan.
Bir yerde kalabilmek için sürekli kendinizden eksiliyorsanız, orası artık sizin yeriniz değildir.
İnsanın en büyük yanılgılarından biri, sabretmekle kendisini tüketmeyi birbirine karıştırmasıdır. Sabır değerlidir, vefa erdemdir, sadakat insanı yücelten bir meziyettir. Ancak bunların hiçbiri insanın onurundan, huzurundan ve kişiliğinden vazgeçmesini gerektirmez.
Bazen yıllarca tutunduğunuz dalın sizi ayakta tutmadığını, aksine bütün gücünüzü tükettiğini fark edersiniz. İnsanın kendisini tüketen bir yerde kalması, bir süre sonra sadakatten çok kendi hayatına yaptığı haksızlığa dönüşebilir.
Hayatın bütün yorgunluğuna rağmen insanın kendisinden ve yaşamaktan vazgeçmemesi gerekir. Bir daldan kopmak, bütün baharlardan vazgeçmek değildir. Sonbaharda toprağa düşen yaprak, tabiatın sonunu değil, yeni bir mevsimin hazırlığını haber verir.
İnsan da kimi zaman geride bıraktıklarıyla değil, geride bırakmaya cesaret ettikleriyle yeniden doğar.
Ömür dediğimiz yolculukta herkes bir gün yorulur. Kimi sevgisizlikten, kimi ihanetten, kimi vefasızlıktan, kimi de yıllarca içinde taşıdığı sessiz çığlıklardan…
Ancak insanın asıl büyüklüğü, bütün bu yaşanmışlıklara rağmen kalbini kinle doldurmadan, vicdanını kirletmeden ve insanlığından ödün vermeden yoluna devam edebilmesidir.
Günün sonunda insan anlar ki herkesle aynı yolda yürümek, herkesi memnun etmek ve her kırgınlığı onarmak mümkün değildir. Bazı insanları affetmek, bazı hatıraları geride bırakmak, bazı kapıları da sessizce kapatmak gerekir.
Asıl mesele daldan düşmek değil, hangi dala neden tutunduğunu bilmektir.
Zira bazı dallar insana gölge olur, bazıları ise bütün ömrünü gölgede bırakır.
Hayat, insanın kendisini tüketen dallara tutunarak geçireceği kadar uzun değildir.
Ve bazen en büyük cesaret, gitmek değil; kendinizi kaybettiğiniz yerde daha fazla kalmamaktır.
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 09 Kasım 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)