KÖŞE YAZISI ¦ FARKLI OLMANIN BEDELİ.. / 09 Kasım 2026
“Sürü, yanlış olmanı affeder, ama farklı olmanı affetmez.”
Bu söz, toplumların farklı düşünceye karşı sergilediği tahammülsüzlüğü ve insanın kendi kimliğini koruma mücadelesini çarpıcı biçimde özetliyor.
İnsanların çoğu, kendisine benzeyeni kolay kabullenir. Aynı düşünceleri paylaşan, aynı doğruları savunan, aynı yanlışlara sessiz kalan kişiler arasında görünmez bir dayanışma oluşur.
Ancak bu alışılmış düzenin dışına çıkan, sorgulayan ve kendi iradesiyle hareket eden insan, çoğu zaman rahatsızlık kaynağı olarak görülür.
Toplumun bazı kesimlerinde yanlış yapmak hoş karşılanabilirken, farklı düşünmek neredeyse bağışlanmaz bir kusur sayılır.
Oysa çoğunluğun aynı fikirde olması, o düşüncenin doğru olduğunu göstermez. Tarih, kalabalıkların yanıldığı, tek başına mücadele eden insanların haklı çıktığı sayısız örnekle doludur.
Hakikat, kalabalıkların onayına ihtiyaç duymaz.
Asıl mesele, insanın kendi aklıyla düşünebilmesi, vicdanıyla karar verebilmesi ve şartlar değiştiğinde ilkelerinden vazgeçmemesidir.
Ne yazık ki günümüzde de bağımsız düşünmek çoğu zaman cesaret gerektiriyor. Güçlü olanı alkışlamak, çoğunluğun yanında durmak ve yanlışlara sessiz kalmak bazı çevrelerde kabul görmenin en kolay yolu hâline gelmiş durumda.
Buna karşılık doğru bildiğini söyleyen, menfaat ilişkilerine teslim olmayan ve gerektiğinde itiraz edebilen insanlar dışlanmayı, yalnızlaştırılmayı, hatta haksız suçlamaları göze almak zorunda kalabiliyor.
İşte karakter, tam da böyle zamanlarda ortaya çıkar.
Herkesin konuştuğu yerde susmak bazen erdemdir. Ancak herkesin sustuğu yerde hakikati dile getirmek, çok daha büyük bir sorumluluktur.
Elbette farklı olmak, insanı kendiliğinden haklı yapmaz. Önemli olan farklı görünmek değil; düşüncesini bilgiyle, duruşunu ahlakla, itirazını vicdanla temellendirebilmektir.
Bir toplumun olgunluğu, kendisi gibi düşünenlere gösterdiği yakınlıkla değil, kendisinden farklı düşünenlere tanıdığı özgürlükle ölçülür.
İnsan, hayatı boyunca pek çok şeyini kaybedebilir. Dostlarını, çevresini, imkânlarını, hatta toplum içindeki konumunu…
Ancak bütün bunları korumak uğruna şahsiyetinden vazgeçerse geriye savunabileceği ne kalır?
İnsanın en büyük kaybı yalnız kalması değil, kalabalığa karışırken kendisini kaybetmesidir.
Bu nedenle herkes tarafından sevilmek, onaylanmak ya da alkışlanmak bir başarı ölçüsü değildir.
Bazen insanın en onurlu duruşu, yanlışın karşısında tek başına kalabilmesidir.
Sonuçta kalabalığa katılmak için çoğu zaman uyum sağlamak yeterlidir.
Fakat kendi çizgisini korumak, irade, cesaret ve sağlam bir karakter ister.
Asıl özgürlük, herkesin istediği insan olmak değil, kimsenin baskısıyla kendin olmaktan vazgeçmemektir.
Her şeye rağmen düşüncesini kiraya vermeyen, vicdanını menfaate teslim etmeyen, kişiliğini kalabalıkların beklentilerine göre şekillendirmeyen bütün özgür insanlara selam olsun.
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 09 Kasım 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)