KÖŞE YAZISI ¦ TANIŞTIK, SEVİNDİK, TANIDIK, ÜZÜLDÜK… / 15 Kasım 2026
Hayatın insana verdiği en ağır dersler, bazen en güzel başlangıçların ardından gelir. Öyle insanlar çıkar ki karşımıza, tanıştığımız günü bir kazanç, hayatımıza girmelerini bir şans zannederiz.
Sözlerine inanır, samimiyetlerine güvenir, gönlümüzde hak ettiklerinden çok daha büyük yerler açarız.
Oysa zaman, insanların yalnızca yüzlerini değil, karakterlerini de ortaya çıkaran en büyük şahittir.
İlk karşılaşmalarda herkes güzel konuşabilir.
Herkes güler yüz gösterebilir, dostluktan, vefadan, sadakatten ve dürüstlükten söz edebilir.
Ancak insanın gerçek kimliği, söylediklerinde değil, söyledikleriyle yaptıkları arasındaki mesafede gizlidir.
Kimi insan yüzünüze karşı dostluğu anlatır, arkanızdan başka hesaplar yapar.
Kimi iyi gününüzde yanınızdan ayrılmaz, zor gününüzde sizi tanımaz.
Kimi de en çok güvendiğiniz anda, o güvenin ne kadar yanlış bir insana teslim edildiğini gösterir.
İnsanı asıl yaralayan, bir yabancının kötülüğü değil, tanıdık bir yüzün yabancılaşmasıdır.
Değer verdiği birinin, verdiği değeri hiçe saymasıdır.
İnsan bazen kendisine yapılan kötülükten çok, o kötülüğü yapan kişiye duyduğu güvene üzülür.
Dönüp geçmişe baktığında kendi kendine sorar.
Ben bu insanı nasıl tanıyamadım? Söylediklerine nasıl inandım?
Hangi davranışını samimiyet, hangi çıkarını dostluk zannettim?
Aslında mesele insanları tanıyamamak değildir.
Bazen insan, karşısındakini kendi vicdanıyla değerlendirir.
Kendisinin yapmayacağı kötülüğü başkasından beklemez. Kendi sadakatini başkasında, kendi dürüstlüğünü karşısındakinde arar.
En büyük yanılgı da burada başlar.
Herkesi kendimiz gibi bilmek, herkesi kendimiz gibi iyi yapmaz.
Zaman geçtikçe bazı insanların güzel sözlerinin ardındaki boşluğu, samimiyetlerinin arkasındaki hesabı, yakınlıklarının içindeki menfaati görmeye başlarız.
Bir zamanlar varlığına sevindiğimiz insanların, yokluğuyla huzur bulacağımız hiç aklımıza gelmez.
Dün bir araya gelmek için fırsat aradığınız insanlarla, bugün karşılaşmamak için yolunuzu değiştirirsiniz. Saatlerce konuştuğunuz kişilerle artık iki kelimeyi bile fazla görürsünüz.
Bu değişimin sebebi her zaman kırgınlık değildir. Bazen insan yalnızca gerçeği görmüştür.
Aynı sofraya oturmanın dostluk, aynı yolda yürümenin yol arkadaşlığı anlamına gelmediğini öğrenmiştir.
Ve bir gün anlarsınız ki bazı insanları hayatınızdan çıkarmak, onlara duyduğunuz öfkeden değil, kendinize duyduğunuz saygıdan kaynaklanır.
Her hayal kırıklığının ardından hesap sormak, her vefasızlığın ardından açıklama beklemek gerekmez. Bazen en anlamlı cevap, insanın sessizce mesafe koymasıdır.
Zira bazı insanlar sizin değerinizi değil, kendilerine sağladığınız faydayı görürler. Menfaatleri sona erdiğinde dostlukları da sona erer.
Elbette herkes aynı değildir. Dostluğun hakkını veren, vefayı bilen, zor zamanda el uzatan, yokluğunuzda da hukukunuzu koruyan güzel insanlar vardır. Onların kıymeti, yanlış insanlarla karşılaştıktan sonra daha iyi anlaşılır.
İnsanın olgunlaşması biraz da kime gönlünü açacağını, kime mesafe koyacağını öğrenmesidir.
Bazı insanları affetmek mümkündür, fakat onlara yeniden güvenmek mecburiyet değildir.
Günün sonunda geriye ne büyük bir öfke kalır ne de bitmek bilmeyen bir sitem. Sadece yaşanmışlıkların süzgecinden geçmiş, birkaç kelimeye sığan koca bir hayat tecrübesi kalır:
Tanıştık, sevindik.
Tanıdık, üzüldük.
Meğer bazı insanlar uzaktan güzel, yakından yorucuymuş.
Ve meğer insanın en büyük kazancı, hayatına giren herkesi yanında tutmak değil, kimin yanında huzur bulduğunu, kimin yanında kendisini tükettiğini anlayabilmekmiş.
Bazı tanışmalar insana dost kazandırır, bazıları ise dost sandıklarından uzak durmayı öğretir.
Birinin hatırası gönülde kalır, diğerinin bıraktığı ders akılda…
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 15 Kasım 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)