Siyaset Yazarlar

HER KUYUYA DÜŞEN YUSUF DEĞİLDİR…!

HER KUYUYA DÜŞEN YUSUF DEĞİLDİR…!

KÖŞE YAZISI ¦ HER KUYUYA DÜŞEN YUSUF DEĞİLDİR…! / 20 Kasım 2026

Bazen birkaç cümle, sayfalar dolusu anlatılamayan hakikatleri dile getirir.
Bazen de bir insanın paylaştığı sözler, yalnızca kendi dünyasına değil, toplumun vicdanına dokunur. Söylenenin ötesinde düşündürür, sorgulatır ve insanı kendi muhasebesiyle baş başa bırakır.

Manisa Büyükşehir Belediye Başkanı merhum Ferdi Zeyrek’in eşi Nurcan Zeyrek’in sosyal medya hesabından paylaştığı video, işte böyle bir anlam taşıyor.

Videoda yer alan sözler, insanın niyetini, davranışlarını, başkalarına karşı tutumunu ve nihayetinde kendi yaptıklarıyla yüzleşmesini anlatan önemli bir hayat dersini hatırlatıyor hepimize..

İnsan kuyuyu hep bir başkasına kazdığını zanneder de aslında o kendisine kazdığı kuyudur, bilmez.

Ardından gelen ifade ise meselenin özünü ortaya koyuyor.

Her kuyuya düşen de kendini Yusuf zanneder.
Yusuf kendi kazdığı kuyuya düşmedi.

Bu sözlerin üzerinde durmak gerekiyor.

Zira günümüzde herkes kendi hikayesinin mağduru, kendi anlatısının haklısı, kendi vicdanının ise çoğu zaman sorgulanamaz hakimi olmak istiyor.

İnsanlar başkalarına yaptıkları haksızlıkları kolaylıkla unutabiliyor. Kırdıkları gönülleri, çiğnedikleri hakları, kurdukları tuzakları ve verdikleri zararları görmezden gelebiliyor. Ancak aynı davranışların küçük bir bölümüne kendileri maruz kaldığında adaletten, vicdandan ve merhametten söz etmeye başlıyor.

Oysa adalet, yalnızca insanın kendisi için istediği bir ayrıcalık değildir. Başkalarının hakkını da kendi hakkı kadar koruyabilme erdemidir.

Hz. Yusuf kıssası bu bakımdan insanlık tarihinin en güçlü ahlaki anlatılarından biridir.

Yusuf, kardeşlerinin kıskançlığına ve kurdukları tuzağa rağmen masumiyetini kaybetmeyen, uğradığı haksızlığı kötülüğe dönüştürmeyen, sabrını ve ahlakını muhafaza eden bir şahsiyettir.

Onu Yusuf yapan yalnızca kuyuya atılması değildir.
O kuyudan çıktıktan sonra da vicdanını, merhametini ve adalet duygusunu koruyabilmesidir.

İşte bugün üzerinde düşünmemiz gereken asıl mesele budur.

Her mağdur olduğunu söyleyen masum değildir. Her haksızlığa uğradığını iddia eden de haklı değildir.

Kimi insanlar başkalarının önüne engeller koyarken kendi yollarını açtıklarını düşünür. Kimi, başkasının itibarını zedeleyerek kendisine saygınlık kazandıracağını zanneder. Kimi de bir insanın kaybını kendi kazancı olarak görür.

Ne var ki başkasının kaybı üzerine kurulan hiçbir üstünlük, gerçek bir başarı değildir.

İnsanın karakteri, başkalarına karşı sahip olduğu güçle değil, o gücü nasıl kullandığıyla ölçülür.

Nurcan Zeyrek’in paylaştığı videodaki bir başka ifade de bu gerçeği son derece yalın biçimde anlatıyor.

“Arpa ekersen buğday biçemezsin.”

Hayatın ahlaki dengesi aslında bu kadar açıktır.

İftira ederek itibar, ihanet ederek sadakat, haksızlık yaparak adalet beklenmez. Başkalarının huzurunu bozarak kendi hayatında huzur aranmaz. İnsanların emeğini yok sayarak saygı kazanılmaz.

Bir toplumun ahlaki çöküşü de tam burada başlar. İnsanlar kendilerine yapılmasını istemedikleri davranışları başkalarına yapmayı normal görmeye başladığında, adalet duygusu zayıflar,vicdan, menfaatin gölgesinde kalır.

Daha da vahimi, yanlış yapanların zamanla kendilerini haklı göstermeye çalışmasıdır.

Kendi kazdığı kuyuya düşenlerin, başkalarının kendilerine tuzak kurduğunu anlatması,sebep oldukları sonuçları birer mağduriyet hikayesine dönüştürmesi, yalnızca kişisel bir çelişki değil, toplumsal bir ahlak sorunudur.

Elbette bir insanın yaşadığı her sıkıntıyı geçmişte yaptığı yanlışların karşılığı olarak değerlendirmek doğru değildir. Hayat, böyle kesin hükümlerle açıklanamayacak kadar karmaşıktır. Ancak insanın kendi davranışlarının sorumluluğunu üstlenmesi de ahlaki olgunluğun vazgeçilmez şartıdır.

Nurcan Zeyrek’in bu paylaşımıyla kimi veya neyi işaret ettiğini bilemeyiz.
Bu konuda niyet okumak da doğru olmaz. Fakat paylaşılan sözlerin verdiği mesaj, kişilerden ve günlük tartışmalardan çok daha büyük bir anlam taşıyor.

İnsanın önce kendi vicdanına bakması, başkalarını yargılamadan önce kendi davranışlarını sorgulaması gerektiğini hatırlatıyor.

Zira hakikat, kimin daha yüksek sesle konuştuğuna, kimin kendisini daha iyi anlattığına ya da kimin daha fazla destekçi topladığına göre değişmez.

Haklılık, insanın kendisine biçtiği rolle değil, yaptıklarıyla ölçülür.

Ve nihayetinde herkes kendi hayatının hesabını, önce kendi vicdanına vermek zorundadır.

Son söz olarak…

Hz. Yusuf’un hikayesinden çıkarılması gereken ders, yalnızca kuyudan kurtulmak değildir. Asıl ders, başkasına kuyu kazmayacak bir ahlaka sahip olabilmektir.

İnsanın kendisini Yusuf olarak görmesi kolaydır.
Zor olan, Yusuf’un masumiyetini, sabrını, merhametini ve adaletini taşıyabilmektir.

Her kuyuya düşen Yusuf değildir. Her kuyu kazan da kazdığı kuyunun dışında kalacağını sanmamalıdır.

Ve belki de insanın kendisine sorması gereken en önemli soru şu olmalı…

“Ben hangi kuyuya düştüm?” değil,
“Ben kimin önüne kuyu kazdım?”

–¦—¦—¦–

Musa Özdemir / 20 Kasım 2026

YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)

ÜYE GİRİŞİ

KAYIT OL