Yaşadığınız bir olayı, içinizi yakan bir hatırayı, ya da sadece sessizliğin içinden yükselen o garip duyguyu… Ama işte tam da o an oluyor. Sanki içinizde biri bir düğmeye basıyor ve nutkunuz tutuluyor. Ne söyleyeceğinizi biliyorsunuz, ama kelimeler birer birer sıyrılıp gidiyor aklınızdan. Sözler, tam da dilinizin ucuna geldiğinde bir yabancı gibi yüzünü çeviriyor.

–♦—♦—♦–

Bazı olaylar vardır, anlatılmak istemez. Bazı duygular, cümleye sığmaz. Ne deseniz eksik kalır; neyi sustursanız büyür. Ve siz, susmanın diliyle konuşmayı öğrenmek zorunda kalırsınız. Çünkü bazen kelimeler, “dokunma bana” der gibi uzak durur sizden. Onları zorlamaya kalktığınızda ya eksilirler ya da sizi yarı yolda bırakırlar.

–♦—♦—♦–

Kelimelerle yaşamak kolay değil. Hele ki duygularla hesaplaşırken… Herkesin suskunluğu kendine, ama bir ortak nokta var: Konuşamamak bazen çok şey anlatır. Belki de en ağır cümleler, kurulamayanlardır.

–♦—♦—♦–

Köşeyi bu kez çok şey söyleyip hiçbir şey anlatamadan kapatıyorum. Bazen kelimelerin gelmediği yerde durmak, en doğru yer olabilir.

–♦—♦—♦–

🖋 Musa Özdemir 25.09.2025