Bir adam düşünün,
Hiçbir zorunluluğu yokken, her ay bir dilenciye düzenli olarak bin dolar veriyor. Ne reklam var ne de alkış beklentisi. Sadece insan olmanın sorumluluğu,
İlk zamanlar dilenci minnettar.
Teşekkür eder, dua eder. Ama zaman geçtikçe minnet yerini alışkanlığa bırakır. Alışkanlık da sessiz bir beklentiye,

Bir ay yardım azalır.
Sonra bir ay daha;

Adamın imkânları daralmıştır; evlatları büyümüş, sorumlulukları artmıştır. Üniversite masrafları, hayatın ağır yükü omuzlarına binmiştir. Bunu da açık yüreklilikle anlatır.

Ama karşısındaki kulak asmaz.
Çünkü artık mesele iyilik değildir.
Mesele, “benim payım” meselesidir.

Ve sonunda insanın içini acıtan o cümle gelir.
“Çocuklarınızın eğitim masraflarını benim paramla mı ödeyeceksiniz?”
İşte iyiliğin sınırı burada çizilir.

–♦—♦—♦–

İyilik, Hak Sanıldığında

Bu hikâye sadece bir dilenciyi anlatmaz.
Bu; siyasette, iş hayatında, dostluklarda ve hatta aile içinde sıkça karşılaştığımız bir insan hâlidir.

Sürekli desteklenen,
sürekli kollanan,
sürekli idare edilen insanlar.

Bir süre sonra teşekkür etmeyi unutur.
Sonra yapılanı küçümser.
En sonunda da hesap sormaya başlar.

Çünkü alışan insan, nimeti değil; nimetin devamını ister.
İyiliği lütuf olarak değil, kazanılmış hak gibi görür.

–♦—♦—♦–

Ölçüsüz İyilik, Ahlakı Zedeler

İyilik, muhatabını ayağa kaldırmıyorsa;
onu güçlendirmiyorsa;
sadece bağımlı hâle getiriyorsa,

Orada merhamet değil, farkında olmadan zulüm vardır.

Her yardım, insanı yüceltmez.
Bazı yardımlar, karşı tarafın karakterini törpüler.

Bu yüzden iyilik de ölçü ister.
Merhamet de akıl ister.