Bir meyve düşünün…
Hâlâ dalında.
Rengi yerinde, şekli meyve.
Ama yaklaştığınızda fark ediyorsunuz;
Kabuk bağlamış bir çürüme,
Sessizce ilerleyen bir hastalık var.

–♦—♦—♦–

İşte en tehlikeli çürüme budur.
Daldan düşmemiştir ama artık meyve de değildir.

–♦—♦—♦–

Çürüme gürültüyle başlamaz.
Önce küçük lekeler oluşur.
“Bir şey olmaz” denir.
“Zamanla düzelir” diye avutulur.
Ama çürüme, ilgi görmedikçe yayılır.
Görmezden gelindikçe kök salar.

–♦—♦—♦–

Bir makam, bir koltuk, bir görev de böyledir.
İlk gün heyecan vardır, niyet vardır, umut vardır.
Sonra çevre değişir.
Etraf alkışçılarla dolar.
Uyarılar rahatsız eder, eleştiriler düşmanlık sayılır.
İşte o an başlar çürüme.

–♦—♦—♦–

Dışarıdan bakınca her şey yolunda sanılır.
Ama içeride;
Liyakat yerini sadakate,
Hizmet yerini konfora,
Sorumluluk yerini suskunluğa bırakmıştır.

–♦—♦—♦–

En acısı da şudur:
Çürüyen sadece meyve değildir.
Dal da zarar görür.
Ağaç zayıflar.
Ve günün sonunda bahçe kaybeder.

–♦—♦—♦–

Unutulmamalıdır;
Bir çürük meyve zamanında koparılmazsa
Sağlam olanları da zehirler.
Ve sonra herkes “nasıl oldu” diye sorar.

–♦—♦—♦–

Oldu.
Sessizce oldu.
Kimse uyarmadı sanmayın.
Uyarılar yapıldı.
Ama duymak istemeyen kulaklar,
Görmek istemeyen gözler vardı.

–♦—♦—♦–

Bu bir tehdit değil.
Bu bir hatırlatmadır.

–♦—♦—♦–

Hâlâ vakit varken;
Çürümeyi görmek,
Temizlemek,
Ve ağacı kurtarmak mümkündür.