Geçtiğimiz yıl olduğu söylenen bir kış günü
Hava eksi kırk derece.
İnsan için bile tahammül edilemez bir soğuk.
Ama o soğuk, bir kurdun yalnızca bedenini değil,
bizim insanlığımızı da dondurdu.

–♦—♦—♦–

Rızkını arayan bir kurt,
Ne bir kapının önüne yanaşmış,
ne bir çöplüğün başında eğilmiş,
ne de başkasının artığına göz dikmiş.

–♦—♦—♦–

Çünkü kurt, kurtluğunu bilirmiş.
Çakal gibi fırsat kollamaz,
tilki gibi dolanmaz,
köpek gibi kapı önlerinde beklemezmiş.
Ve ne acıdır ki, insan gibi de hırsızlık yapmazmış.

–♦—♦—♦–

Rızkını kendi arar,
kendi kovalar,
kendi mücadelesini verirmiş.

Bazen bulurmuş,
Bazen bulamazmış,

Ama bulamadığında da eğilmezmiş.
Aç kalırmış ama alçalmazmış.

–♦—♦—♦–

İşte tam da burada durup düşünmemiz gerekiyor.

Biz bugün hayatta kalmak adına nelerden vazgeçiyoruz?
Hangi ilkeleri şartlar böyle diyerek çöpe atıyoruz?
Hangi yanlışları, herkes yapıyor bahanesiyle aklıyoruz?
Hangi kirli yolları başka çare yoktu diyerek meşrulaştırıyoruz?

–♦—♦—♦–

O kurt açlığa yenilmiş olabilir.
Ama zillete yenilmemiştir.

–♦—♦—♦–

Eksi kırk derecede donmak,
sadece bedenin değil, duruşun da sınandığı andır.
Yaklaşabileceği kapılar vardı belki,
Sığınabileceği çöplükler,
Ama yaklaşmadı.

–♦—♦—♦–

Çünkü bazı yollar insanı hayatta tutar,
ama insanlıktan eder.

–♦—♦—♦–

Biz ise çoğu zaman sıcak odalarımızda,
dolu sofralarımızda,
bir lokma fazla için eğilmeyi maharet sanıyoruz.
Bir makam için susmayı,
bir çıkar için omurgasızlığı,
bir menfaat uğruna haysiyetini rehin vermeyi akıllılık diye pazarlıyoruz.

–♦—♦—♦–

O fotoğrafa bakıp sadece yazık demek yetmez.
O fotoğrafa bakıp kendimize bakmamız gerekir.

–♦—♦—♦–

Çünkü o kurt, donarak ölürken bile şunu haykırıyordu.

Rızık bazen gelmez,
Ama şeref, asla terk edilmemelidir.

Kurt gibi yaşamak zordur.
Kurt gibi ölmek daha da zordur.

–♦—♦—♦–

Ama insan gibi yaşamak,
Her şeyden önce dik durmayı gerektirir.

–♦—♦—♦–

✍️ Musa Özdemir / 09 Şubat 2026