Bazı cümleler vardır; sadece okunmaz, insanın içine düşer. İşte bu söz de öyle,
Bir şairin kaleminden çıkmış ama aslında her insanın hayatında en az bir kez verdiği o görünmez mücadelenin adını koymuş.

Biz çoğu zaman hayatı dışarıdaki kavgalar sanırız. Makamlar, mevkiler, seçimler, tartışmalar, rekabetler,
Oysa en çetin meydan muharebesi insanın kendi içinde yaşanır.

–♦—♦—♦–

Akıl doğru budur der, kalp ama içime sinmiyor diye fısıldar.
Mantık hesap yapar, vicdan muhasebe ister.
Bilmek başka şeydir, hissetmek başka.
Kafamız; tecrübelerimizle, öğrendiklerimizle, kurallarla şekillenir.
Kalbimiz ise acılarla, sevinçlerle, kırgınlıklarla
Biri soğukkanlıdır, diğeri sıcak. Biri hesapçıdır, diğeri merhametli. Ve insan çoğu zaman bu iki uç arasında sıkışır kalır.

–♦—♦—♦–

Toplum hayatında da böyledir bu. Gazetecilikte de, siyasette de, yöneticilikte de
Bazen doğrular nettir ama bedeli ağırdır.
Bazen kalbiniz bir duruş ister ama aklınız sonuçlarını hesaplar.
İşte asıl karakter o noktada ortaya çıkar.

–♦—♦—♦–

İnsan kendine rağmen doğruyu seçebiliyorsa;
Korkularına rağmen vicdanının sesini duyabiliyorsa;
Menfaatine rağmen adaletten şaşmıyorsa,
O savaşı kazanmıştır.
Çünkü en zor zafer, insanın kendi nefsine karşı kazandığı zaferdir.

–♦—♦—♦–

Belki de bu yüzden Cemal Süreya’nın bu cümlesi bir şiirden daha fazlasıdır.
Bir hayat rehberidir.
Hepimize şunu hatırlatır. Dışarıdaki gürültüye aldanma.
Asıl karar, içindeki sessizlikte verilir.

Unutmayalım ki;

Akıl yolu gösterir.
Kalp yön verir.
Vicdan ise pusuladır.
İnsan, üçünü bir arada tutabildiği kadar insandır.

–♦—♦—♦–

Musa Özdemir / 23 Şubat 2026