Bir insanın ömrü, bazen bir saniyeye sığar.
Bir hakikat ise yıllar geçse de susmaz, susturulamaz.
Bu ülke, tarihinin en karanlık dönemlerinden birini yaşadı.

Devletin damarlarına sinsice sızan, milletin değerlerini istismar eden, adalet mekanizmasını kendi çıkarları doğrultusunda eğip büken bir yapının gölgesinde geçen yıllar,
O dönem öyle bir dönemdi ki;
Hakikat bastırıldı,
Soru soranlar susturuldu,
Gerçekler karartıldı.

Ve tam da böyle bir dönemde,
Duruşuyla, cesaretiyle, inancıyla öne çıkan bir isim vardı.
Muhsin Yazıcıoğlu…

Aradan yıllar geçti.
Ama ne adı unutuldu, ne duruşu,

Çünkü bazı insanlar sadece yaşadıkları döneme değil,
Gönüllere iz bırakır.

Yazıcıoğlu da bu milletin gönlünde yer etmiş,
Sözüyle, tavrıyla, dik duruşuyla hafızalara kazınmış bir isimdir.

Bugün hâlâ anılıyorsa,
Bugün hâlâ saygıyla yad ediliyorsa,
Bu, onun bıraktığı izlerin ne kadar derin olduğunu gösterir.

Ama mesele sadece bir düşen helikopter değildi.
Mesele, sonrasında yaşananlardı,
Devletin tüm imkânları seferber edildi denildi,
Ama günler geçti, ulaşılamadı.

Ve sonra…
O acı gerçek ortaya çıktı.
Devlet bulamadı,
Köylüler buldu.

Bu cümle, tek başına bile hafızalara kazınacak kadar ağırdır.
Arama kurtarma çalışmalarının başka bölgelerde yoğunlaştırılması,
Zamanın yanlış yönlendirmelerle heba edilmesi,
Dakikaların, saatlerin boşa geçirilmesi,

Bunlar sadece bir ihmal mi?
Yoksa bilinçli bir oyalama mı?

Çünkü o günler,
Bilginin yönlendirildiği,
Gerçeklerin karartıldığı günlerdi.

İHA muhabiri İsmail Güneş’in o son telefonu,
“Buradayız…” diyen sesi…
Ve buna rağmen ulaşılamayan bir enkaz…
Bugün hâlâ şu sorular cevabını bekliyor.

Neden zamanında ulaşılamadı?
Neden yanlış bölgelerde arama yapıldı?
Neden gerçekler tam anlamıyla ortaya konulmadı?

Adalet gecikirse, şüphe büyür.
Şüphe büyürse, vicdan susmaz.

Ve unutulmamalıdır ki,
Bazı isimler ölmez…
Bazı davalar kapanmaz…
Bazı gerçekler ise er ya da geç gün yüzüne çıkar.

–¦—¦—¦–

Musa Özdemir / 25 Mart 2026