KÖŞE YAZISI ¦ DEVLETİ AYAKTA TUTAN MAKAM DEĞİL, ADALETTİR.. / 09 Kasım 2026
Bir imam, minberden cemaate seslenirken aslında yalnızca camide bulunanlara değil, makam ve yetki sahibi herkese bir mesaj veriyor.
Hani derler ya, Kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla.
Rüşvete işini halletmek, tefeciliğe yatırım, faize kredi, kamu malını sömürmeye fırsatı değerlendirme, hırsızlığa köşeyi dönme diyorlar.
Bu sözler, toplumda yaşanan ahlaki yozlaşmanın çarpıcı bir özetidir.
Artık yanlışlar düzeltilmek yerine isimleri değiştirilerek meşrulaştırılmaya çalışılıyor. Rüşvet beceriklilik, haksız kazanç başarı, kamu imkânlarından kişisel çıkar sağlamak ise fırsatçılık olarak sunuluyor.
Oysa bir yanlışın adını değiştirmek, onu doğru yapmaz. Haramı başka kelimelerle tarif etmek de helal kılmaz.
Devletleri ayakta tutan yalnızca güçlü ordular, büyük bütçeler veya ihtişamlı makamlar değildir. Devletin gerçek gücü adaletinde, liyakatinde ve milletine duyduğu sorumluluktadır.
Bir yönetici, insanları siyasi görüşüne, akrabalık ilişkisine veya kendisine yakınlığına göre değerlendiriyorsa orada adalet değil, ayrımcılık vardır.
Bir yolsuzluk, yapan kişi güçlü diye görmezden geliniyorsa hukuk zedelenir, kamu vicdanı yaralanır.
Adalet, yalnızca sevdiklerimizin hakkını korumak değil, sevmediklerimize karşı da hakkaniyetli davranabilmektir.
Yöneticinin görevi kendisine yakın olanı korumak değil, doğru olanı savunmaktır. Haksızlığı yapan kadar, yetkisi olduğu hâlde ona göz yuman da vicdani sorumluluk taşır.
Devletin imkanları hiç kimsenin şahsi serveti değildir. Kamu kaynakları bir ailenin, siyasi çevrenin veya belirli kişilerin çıkarlarına tahsis edilemez.
Devletin kasasındaki her kuruşta işçinin, emeklinin, çiftçinin, yetimin ve vergisini ödeyen vatandaşın hakkı vardır.
Makam insanı büyütmez, insanın karakterini ortaya çıkarır.
Kimileri yetki sahibi olduğunda tevazusunu korur, kimileri ise kendisini herkesten üstün görmeye başlar. Oysa makamlar geçici, bırakılan izler kalıcıdır.
Bir devletin en büyük kayıplarından biri, ehliyetli insanların dışlanması ve görevlerin yakınlık ilişkilerine göre dağıtılmasıdır.
İşi bilene değil,kendisine sadakat gösterene görev veren yönetici,yalnızca bir kişiyi kayırmaz,kurumun geleceğini de tehlikeye atar.
İstişareyi gereksiz gören, eleştiriyi düşmanlık sayan, kendisine doğruyu söyleyenleri uzaklaştırıp yalnızca alkışlayanları çevresinde tutan yönetim anlayışı zamanla gerçeklerden kopar.
İstişarenin olmadığı yerde keyfîlik, denetimin olmadığı yerde suistimal, liyakatin olmadığı yerde başarısızlık büyür.
Bir yöneticinin etrafında sürekli kendisine hak veren insanların bulunması, onun haklı olduğunu göstermez. Bazen devlete yapılabilecek en büyük hizmet, makam sahibine duymak istemediği gerçeği söylemektir.
Hiçbir makam sonsuz, hiçbir yetki sınırsız değildir.
Bugün karar verenler, yarın o kararların hesabıyla karşılaşabilir. Önemli olan görev süresince kaç kişinin önünüzde eğildiği değil, görevden ayrıldığınızda kaç insanın arkanızdan hayır duası ettiğidir.
Devletin gücü vatandaşına korku vermesinde değil, güven vermesindedir. Yönetici halkın efendisi değil, hizmetkârıdır.
Üstelik kamu hakkı aynı zamanda kul hakkıdır. Emaneti kötüye kullanmanın hesabı yalnızca hukuk karşısında değil, ilahi adalet karşısında da ağırdır.
Minberden yükselen bu nasihat, bütün makam sahiplerine yöneltilmiş bir vicdan çağrısıdır.
Devlet kişilerin şahsi mülkü, millet de yöneticilerin emrinde bir topluluk değildir.
Tarih, kendisini vazgeçilmez sanan nice yöneticinin gelip geçtiğine şahittir. Geriye ne makam odaları ne makam araçları ne de etrafı dolduran kalabalıklar kalır.
Geriye adaletle anılan bir isim veya vicdanlarda mahkûm edilmiş bir yönetim anlayışı kalır.
Devlet adaletle yaşar, zulümle zayıflar. Liyakatle yükselir, kayırmacılıkla çürür. İstişareyle güçlenir, kibirle yalnızlaşır.
Bugün oturduğunuz makamdan kalktığınızda, arkanızda hakkını koruduğunuz bir millet mi bırakacaksınız, yoksa hesabını veremeyeceğiniz bir emanet mi?
–¦—¦—¦–
Musa Özdemir / 09 Kasım 2026
YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)