Sürekli felaketler yaşıyoruz. Depremler, yangınlar, krizler…
Ormanlarımız kül oluyor.
Su kaynaklarımı kuruyor.
Bir de bunlara bölgesel savaşlar ekleniyor.

–♦—♦—♦–

Ticaret savaşları kızışıyor.
Bunlar olurken umursamazlık da zirve yapıyor.
Gemisini kurtaran kaptanları görüyoruz, başka gemilerin batışını izleyen…
Derin bir toplumsal çöküş yaşanırken, bireylerin de ruhsal çöküntüsüne şahit oluyoruz.
Bu ne hâldir böyle? Bu gidiş nereye?

–♦—♦—♦–

Başkasının felaketini seyreden ve umursamayan kişi, bir gün aynı akıbetle karşı karşıya kalacağını bilmiyor mu?
Bana dokunmayan yılan bin mi yaşasın?
Düşünün, bir tarafta ormanlar yanıyor, depremler oluyor, Gazze’de, Afrika’da çocuklar açlıktan ölüyor, katlediliyor. Diğer tarafta sosyal medya magazinleri, TikTok oyunları, zevkü sefa içerisinde paylaşım yapanlar. Bari biraz acıya saygı, yaratılmışlığa hürmet.

–♦—♦—♦–

Ne diyordu Yunus; Yaratılanı severim Yaratan’dan ötürü.
Nerede kaldı bizim imanımız?
Nerede kaldı Allah’ın yeryüzündeki halifesi insana olan saygımız?
Nerede kaldı Allah’ın ayetleri olan yeryüzündeki güzelliklerin yok oluşuna sevgimiz?
Tüm bu felaketlere seyirci kalışımız normalleşme kabul edilebilir değil.
30 bin hektar orman yanıyor ama birçok kişinin umurunda değil.

–♦—♦—♦–

Şimdi merak ediyorum bu felaket bittiğinde kim sorumluluk üstlenip istifa edecek?
Yoksa eski tas eski hamam, kaldığımız yerden devam mı edeceğiz?
Üzülüyorum, hem de çok üzülüyorum. Kahroluyorum.

Musa ÖZDEMİR #yangınvar #yangınfaciası #eskisehiryanıyor #BURSAYANIYOR