İnsan, gözlerini kaybettiğinde değil; vicdanını kaybettiğinde körleşir. Çünkü göz, sadece görüntüyü görür; ama vicdan, gerçeği fark eder. Vicdan körlüğü başladığında, toplumlar yavaş yavaş çürümeye başlar. Bu çürüme öyle sinsi ilerler ki kimse farkına varmaz, ta ki sessizlik çığlıkların yerini alıncaya kadar.

–♦—♦—♦–

Körlüğün en tehlikeli biçimi, görmek istememektir. Çünkü bu körlük, bilinçli bir tercihtir. İnsan, kötülüğü görür, adaletsizliği fark eder ama ses çıkarmaz. “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” anlayışı, işte bu görmezden gelmenin sonucudur. Ancak unutulur ki, o yılan bir gün herkese dokunur.

–♦—♦—♦–

Toplumların çöküşü, bir günde olmaz. Adaletsizlik karşısında susanlar çoğaldıkça, vicdanlar karardıkça, körlük bir virüs gibi yayılır. Gözler açık olsa bile kalpler kapanır. Ve en sonunda bir millet, kendi sessizliğinde boğulur.

–♦—♦—♦–

Oysa görmek cesaret ister. Doğruyu söylemek bedel ister. Vicdan, en yüksek mahkemedir; orada kimseyi kandırmak mümkün değildir. Bu yüzden vicdanını diri tutan insan, karanlık zamanlarda bile ışık olur.

–♦—♦—♦–

Gerçek körlük gözlerde değil, kalplerdedir. Gözleri görmeyen bir insan yine de gerçeği hissedebilir; ama vicdanı körelmiş bir toplum hiçbir gerçeği göremez. Ve unutmayalım, felaket, görmeyen gözden değil; duymayan vicdandan doğar.

–♦—♦—♦–

✏️ Musa Özdemir / 30 Ekim 2025