Yola koyulduk artık… Kervan durmaz artık.
Bir menzile gelen iner, diğeri yoluna devam eder. Hayat da işte tam böyledir: bir yolculuk, bir göç. Kimi erken iner, kimi geç. Ama nihayetinde herkes aynı yöne, aynı menzile doğru ilerler: sonsuzluğa.

–♦—♦—♦–

Bazen dönüp ardımıza bakıyoruz. “Hani babam nerde, annem nerde, teyze nerde?” diyoruz. Bir bir gitmişler, bir bir sessizliğe karışmışlar. Ne bir ses var artık onlardan, ne de bir seda.
Oysa bir zamanlar onların sesiyle uyanır, dualarıyla yola çıkardık. Şimdi ise kabristanlarda sessiz taşlara soruyoruz hâllerini. Rüzgârın bile sustuğu o yerde, milyonlarca insan sessizce uzanıyor. Ne bir inilti, ne bir kelime Yalnızca derin bir sükût.

–♦—♦—♦–

Ama o sessizliğin ardında kim bilir neler var? Eğer toprağın altını görebilseydik, o âlemin derinliğini bir an hissedebilseydik, acaba mezarlığın içinden o kadar kolay geçebilir miydik?
Belki de o yüzden unuturuz; düşünmek ağır gelir insana. Ölümü konuşmayız, sanki bahsetmezsek gelmeyecek sanırız. Oysa ölüm konuşulmadıkça değil, hatırlanmadıkça korkutur insanı.

–♦—♦—♦–

Söylemek lazım… Çünkü söylemezsek, hayatın kıymetini bilemeden akıp gideceğiz. Her nefesin bir emanet olduğunu, her adımın bizi biraz daha son menzile yaklaştırdığını unutmadan yaşamak gerek.
Bu dünyada yolcuyuz. Kervan yola çıktı artık. Kimimiz önde, kimimiz arkada Ama hepimiz aynı istikametin yolcusuyuz.

–♦—♦—♦–

Unutmayalım;
Bu yolun sonu bitiş değil, başlangıçtır.
Ve o başlangıç, sessizliğin içindeki en derin hakikattir.

–♦—♦—♦–

✏️ Musa Özdemir / 02 Kasım 2025