Karga sırtına konar, boynunu gagalayıp durur.
Israrcıdır, rahatsız edicidir, küçük hesapların küçük sesidir.
Ama kartal sükûnetini bozmaz.
Tek bir şey yapar. Yükselir.

–♦—♦—♦–

Yükseldikçe hava incelir.
O yükseklikte fesatla beslenenlerin nefesi yetmez.
Güçleri tükenir, panikleri artar, sesleri boğulur.
Ve düşerler,
Kartal vurduğu için değil, kartal yükseldiği için.

–♦—♦—♦–

Bugün bazı kendini bulunmaz Hint kumaşı zanneden kibir heykelleri var ya,
Makam koltuğunu bir güç simidi sananlar,
O koltuğa oturunca aynaya bakıp kendini dev aynasında görenler,
İşte onlar tam da karganın karakterindedir;

–♦—♦—♦–

Sırtına konar, gagalayıp durur,
küçücük akıllarıyla büyük insanlara yön vermeye kalkar,
ama yükseklerde yaşamayı bilmezler.
Çünkü o yükseklik; nefes, yürek, duruş ister.

–♦—♦—♦–

Onlarda ise bunların hiçbiri yok.
Vardır ama sandıklarında;
aslında sadece bir kibir baloncukları vardır:
Bir iğne değince patlayan cinsten.

–♦—♦—♦–

Bir gerçek var;
Makam insanı büyütmez;
karakteri küçük olanı daha görünür hale getirir.

–♦—♦—♦–

Kibir, yeteneksizliğin gürültüsüdür.
Ve bazıları bağırdıkça büyüdüğünü zannediyor.
Oysa ne kadar bağırıyorlarsa,
aslında o kadar tükeniyorlar.

–♦—♦—♦–

Değerli dostlar,
Bırakın kargalar bağırmaya devam etsin.
Bırakın o koltuğu karakter sananlar kendi seslerinde boğulsun.

–♦—♦—♦–

Bizim yapacağımız tek şey var;
Daha yükseğe kanat açmak.

–♦—♦—♦–

Çünkü sen yükseldikçe,
onların hesapları oksijensiz kalır,
kıskançlıkları buz tutar,
bağırtıları ise dağın yamacında kaybolur.