Çünkü minnet, sadece bir teşekkür cümlesi değildir.
Minnet; insanın kendini merkeze koymaktan vazgeçebilmesidir.
Emeği inkâr etmemek, katkıyı teslim etmek, hakkı sahibine iade edebilmektir.
Bunu yapabilmek ise karakter, cesaret ve ahlâk ister.

Ama ne yazık ki bugün minnetten kaçanlar çoğaldı.
Zira minnet; kibri sarsar, egoyu rahatsız eder, sahte büyüklükleri yerle bir eder.
Bu yüzden korkak gönüller, minnetten özellikle kaçar.

–♦—♦—♦–

🎬 Köroğlu’ndan Bugüne Düşen Pay

İnzivada izlediğim Köroğlu filmi, sadece bir destanı anlatmıyor;
bugünün düzenine dair sert bir muhasebe sunuyor.

Deli Yusuf’un sözleri hâlâ kulaklarımda,

“Bir şeyi görünüşünde arayanlar hep yanılmıştır.”
“Bey kişi bilmediği işi erbabına bırakmıyorsa;
ahmaklığı yedi düvele türkü olur!”

Bu sözler, çağlar aşan bir hakikati anlatıyor.
Çünkü her devirde yanılgı aynı,
İnsanı bilgisiyle değil görüntüsüyle,
ehliyetiyle değil yakınlığıyla,
emeğiyle değil itaatiyle ölçmek,

Bugün koltuklar dolu,
ama içleri boş.
Unvanlar var,
ama sorumluluk yok.
Yetki dağıtılıyor,
ama hesap sorulmuyor.

–♦—♦—♦–

İş ehline verilmediğinde sadece iş bozulmaz;
adalet zedelenir,
kurumlar çürür,
toplumun devlete olan güveni sarsılır.

Ve unutulmaması gereken en acı gerçek şudur.
Liyakatsiz makama oturursa,
utanç da makamla birlikte büyür.

O koltuk yükseldikçe;
cehalet daha cesur konuşur,
beceriksizlik daha çok görünür,
hatalar telafi edilemez bedellere dönüşür.

–♦—♦—♦–

Minnet duymayan, sorumluluk da duymaz.
Sorumluluk duymayan, hesap vermez.
Hesap vermeyen her yapı ise zamanla çöker.

Köroğlu’nun anlattığı beyler,
bugünün aynasıdır.
Beylik; güçle değil,
emaneti taşıyabilme ahlâkıyla ölçülür.

Minnet;
“Ben tek başıma değilim” diyebilmektir.
“Bu başarı ortak aklın, ortak emeğin ürünüdür” diyebilmektir.

Ve işte tam da bu yüzden;
minnet, korkak gönüllere ağır gelir.

Beylik makamla değil, ehliyetle,
güç kibirle değil, adaletle anlam kazanır.

Aksi halde;
ahmaklık türkü olur.
Türküyü de bu millet söyler.