Şeyh Edebali yüzyıllar öncesinden seslenirken aslında bugünü anlatıyordu.
Değişen zaman, değişen çağlar oldu ama insanın ham maddesi hiç değişmedi.
Bugün yaşadığımız hayal kırıklıklarının, kırgınlıkların, yorgunlukların büyük kısmı; yanlış insanlarla kurulan yanlış dostlukların sonucudur.

–♦—♦—♦–

Cahille dost olan, bir gün cehaletin yükünü sırtında taşır.
Çünkü ilim yoksa, irfan yoksa; sözü de, ölçüyü de bilmez.
Ve insan en çok, anlaşılmadığı yerde yorulur.
Saygısızla yol yürüyen, bir süre sonra kendine olan saygısını kaybeder.
Adap bilmeyen, sınır tanımayan insan; önce seni küçültür, sonra ilişkiyi kirletir.

–♦—♦—♦–

Saygı yoksa, hiçbir bağ uzun ömürlü değildir.
Açgözlüyle dostluk ise bitmeyen bir taleptir.
Ne verirsen ver yetmez, ne yaparsan yap doymak bilmez.
Paylaşmayı bilmeyenle aynı sofraya oturmak, aç kalmaktır.

–♦—♦—♦–

Görgüsüzle arkadaşlık, yolunu bilmeyenle yola çıkmaktır.
Nereye gittiğini bilmez, nasıl gidileceğini hiç bilmez.

–♦—♦—♦–

En tehlikelisi de budur:
Seni de bilmezliğe sürükler.
Kibirli insanla dostluk, aynaya bakmadan yürümektir.
Gönül bilmez, halden anlamaz.
Hep kendini görür, seni hiç görmez.
Ve bir süre sonra sen de görünmez olursun.
Ukalayla kurulan bağ, gürültülü bir yalnızlıktır.
Çok konuşur ama hiçbir şey söylemez.
Bilgi değil, ses üretir.
Ve insanı kelimelerle yorar.

–♦—♦—♦–

Namertle dostluk ise, en ağır bedeldir.
Mertliği bilmez, vefayı tanımaz.
Dostluk onun için menfaattir;
İşi bitince sırtını döner.
Şeyh Edebali’nin öğüdü bir ahlak pusulasıdır aslında,
Herkesle selamlaşılır ama herkesle dost olunmaz.

Dostluk; karakter ister, edep ister, vicdan ister.
Ve insan, kiminle yürüdüğüne dikkat etmezse;
Bir gün nereye savrulduğunu da anlayamaz.

Bugün üzülüyorsak, kırılıyorsak, yoruluyorsak;
Belki de önce şunu sormalıyız kendimize,
Yanımda kim var?
Ve ben kimlerle yol yürüyorum?

–♦—♦—♦–

✍️ Musa Özdemir / 29 Aralık 2025