İnsan, hayatının bir döneminde herkesi anlamaya çalışır.
Kendini anlatmaya, izah etmeye, iyi niyetini ispat etmeye çabalar.
Zaman geçtikçe fark eder ki yoran şey hayatın kendisi değil, insanlardır.
Asıl değişim, bu fark edişle başlar.

–♦—♦—♦–

Hayat insana önemli bir gerçeği öğretir:
Herkesin sözü kalbe değmez.
Hele ki fikrini sormadığınız insanların eleştirileri
Onlar sadece birer gürültüdür.

–♦—♦—♦–

Bir yaştan sonra insan, düğüm çözmekten yorulur.
Sabırla ve iyi niyetle çözmeye çalıştığı meseleler,
karşısındakinin niyetiyle daha da karmaşık hâle gelir.
Ve bir gün insan, düğümü çözmekten vazgeçer;
ipi olduğu gibi keser.

Çünkü anlar ki bazı düğümler çözülmek için değil, bırakılmak içindir.

–♦—♦—♦–

Acı çekmiş insanlar tehlikelidir.
Çünkü artık neyin kaybedileceğini değil, neyin korunması gerektiğini bilirler.
Hayat onlara mücadeleyi öğretmiştir.

Ama bu mücadele, bağırarak ya da tartışarak verilmez.
Sabırla verilir.
Sessizlikle verilir.
Mesafeyle verilir.

Onlar açıklama yapmaz.
Tartışmaya girmez.
Sadece hayatlarından çıkarırlar.

–♦—♦—♦–

İyilik, artık başkaları için yapılan bir fedakârlık değildir.
İyilik, insanın kendisine olan inancıdır.

Ben buyum diyebilme cesaretidir.
Kalbimi kirletmeyeceğim kararlılığıdır.

Çünkü insan bilir ki herkes o iyiliğe değmez.

Bunu anladığınız gün, kimse sizi kolay kolay incitemez.

–♦—♦—♦–

İşte o yaş,
Başkalarını ikna etmeye çalışmadığınız,
kendinizi anlatma ihtiyacı duymadığınız,
sadece yolunuza baktığınız yaştır.