Memlekette olup biteni bilmek yönetenlerin en temel vazifesidir.
Çünkü yönetmek yalnızca makam sahibi olmak değildir, sorumluluk almak, görmek, duymak ve adaletle hükmedebilmektir.

Devlet yönetimi üzerine söylenmiş şu söz, aslında bütün zamanlara hitap eden bir uyarıdır.

“Memlekette olup biteni bilmek padişahın vazifesidir.

Yoksa gaflete ve zulme kalkışırlar.
Eğer padişah bunu biliyor da çaresine bakmıyorsa, tıpkı onlar gibi zalimdir,eğer bilmiyorsa gaflete düşmüştür, tembel ve cahildir.
Bu cümle sadece bir hükümdara değil, sorumluluk taşıyan herkese söylenmiş ağır bir hakikattir.

Bir memlekette adalet zayıflıyorsa, insanların hakkı yeniyorsa ve liyakat yerini kayırmacılığa bırakıyorsa orada önce şu soru sorulmalıdır.

Yönetenler olan biteni görüyor mu?

Eğer görmüyorlarsa bu bir gaflettir.
Çünkü memleketin nabzını tutamayan bir yönetim zamanla halktan kopar.

Duvarlar yükseldikçe hakikat görünmez olur.
Fakat daha ağır bir ihtimal vardır.
Görmek ama susmak.
İşte o zaman mesele gaflet olmaktan çıkar, zulme dönüşür.

Çünkü haksızlığa göz yuman kişi, haksızlığı yapan kadar sorumludur.

Tarih bize defalarca aynı gerçeği göstermiştir.

Devletleri çoğu zaman dış düşmanlar değil, içeride büyüyen adaletsizlik yıkar.

Adalet zayıfladığında devletin temeli de sarsılır.
Gerçek yönetim ise korkuyla değil, vicdanla ayakta durur.

Yönetici, sarayının penceresinden değil halkın yüreğinden bakabilmelidir.

Çünkü bir memlekette makamlar gelip geçer, fakat adalet kalıcıdır.
Adalet varsa devlet güçlüdür.
Adalet yoksa devlet yalnızca bir görüntüden ibarettir.

Ve tarih her zaman aynı hükmü verir.

Gaflet ile zulüm, çoğu zaman aynı sayfada yazılır.

–♦—♦—♦–

Musa Özdemir / 17 Mart 2026