DAHA NE OLMASI LAZIM Kİ İSTİFA EDESİNİZ?

KÖŞE YAZISI ¦ DAHA NE OLMASI LAZIM Kİ İSTİFA EDESİNİZ? / 15 Kasım 2026

Bir ülkede her şeyin sorumlusu bulunuyor da hiçbir şeyin sorumluluğunu üstlenen neden bulunamıyor?

Son 25 yılda Türkiye’de kamu adına milletten vekâlet almış siyasetçiler hakkında ortaya atılmadık iddia kalmadı. Üstelik yalnızca iddialar değil; belgeler, görüntüler, kayıtlar, tanıklıklar kamuoyuna yansıdı.

Peki sonuç?

Her şeyi FETÖ yaptı! Her şeyi dış güçler yaptı! Her şey komplo, her şey kumpas!

25 yıldır 85 milyon insanın aklıyla alay edildi. Ama ne hikmetse bütün bu yaşananların siyasi sorumluluğunu üstlenip istifa eden neredeyse kimse olmadı!

Daha ne olması lazım ki istifa edesiniz?

Hukuk devleti olmak yalnızca kanun yazmakla mümkün değildir. Hukukun karşısında hesap vermeyi, gerektiğinde makamdan çekilmeyi de gerektirir. Bir de bunun üzerine ahlakı, vicdanı ve kamu sorumluluğunu koyarsanız bugün Türkiye’deki siyasi anlayışın ne kadar ağır bir çöküş yaşadığını görürsünüz.

Japon bir mühendisin Türkiye’deki köprü inşaatıyla ilgili sorumluluk duygusu nedeniyle hayatına son verdiğine ilişkin anlatıyı hatırlayın. Bu trajediyi yüceltmek için değil, kamu sorumluluğu üzerine düşünmek için hatırlatıyorum. Hiçbir hata insan hayatından değerli değildir. Ancak bizde siyasi sorumluluğun gereği olan istifa bile unutuldu!

Maşallah dediler, inşallah dediler, Allah Bismillah dediler. Bayrak inmeyecek, ezan susmayacak dediler!

Peki milletin sofrasına ne koydular? Adaletine, eğitimine, sağlığına, tarımına, üretimine ne kattılar?

25 yıl önce mücadele ettiğimiz sorunların hangisini kalıcı biçimde çözdüler?

Bugün insanlara borçla aldıkları evi, arabayı refah diye sunuyorlar. Oysa eskiden insan cebindeki parayla aldığı malın sahibiydi. Şimdi bir araba kendisine, bir araba vergilere, bir araba da faizlere çalışıyor!

Borçlandırılmış hayatı zenginlik, taksitlere mahkûm edilmiş insanı özgür zannediyoruz!

İki taksit geciktiğinde evini, arabasını kaybetme korkusuyla yaşayan insanlara yüksek yaşam standardı masalı anlatılıyor. Modern sömürünün adı refah olmuş!

İktidarda yolsuzluk iddiaları, muhalefette fon tartışmaları, bitmek bilmeyen siyasi rezaletler… Siyasetin gündeminde her şey var, milletin derdinden başka!

Açlık sınırında yaşayan emekli kimin umurunda?

Okula aç giden çocuk kimin umurunda?

Tarlasını ekemeyen çiftçi kimin umurunda?

Borç batağında hayatını kaybeden, kumar yüzünden yuvası dağılan insanlar kimin umurunda?

Ey siyasetçiler! Daha ne olursa çıkıp “Biz başaramadık, biz çekilelim, bu işi yapabilecek insanlar gelsin” diyeceksiniz?

İstifa müessesesini bile ortadan kaldırdınız. İstifa etmek yerine “affını istemek” gibi ifadelerle siyasi sorumluluğu kişisel bir lütuf ve sadakat meselesine dönüştürdünüz!

Artık mesele yalnızca iktidar ya da muhalefet değildir. Mesele, siyaseti milletin hizmetinden çıkarıp makam, menfaat ve dokunulmazlık düzenine dönüştüren anlayıştır.

Bugün bu satırları içim kan ağlayarak yazıyorum.

Tanzanya’nın Zanzibar Adası’ndaki otelimizde yabancı misafirlerimizle sohbet ediyorduk. Üzerimde Türk bayraklı tişörtüm vardı.

Misafirlerimizden biri hâkim, ikisi avukat, biri de üst düzey kamu görevlisiydi.

Türkiye üzerine konuşurken bana iki soru sordular.

Birinci soru:

“Türkiye’de hukuk yok mu?”

İkinci soru:

“Türk milleti tarih boyunca kendisine zulmedene karşı mücadele etmesiyle tanınan bir millet. Peki bugün kendisini yönetenlere karşı neden bu kadar sessiz? Neden bu kadar teslimiyetçi? Neden kendi seçtiği insanlardan korkuyor?”

İnanın, cevap veremedim.

Üzerimde Türk bayrağı vardı. O bayrağı taşımaktan her zaman gurur duydum. Ama o an ülkemi yönetenlerin oluşturduğu tabloyu anlatmakta zorlandım. İçim parçalandı.

Çünkü benim milletim bu değildir!

Benim milletim haksızlığa boyun eğen, zulme rıza gösteren, kendisini yönetenleri sorgulamaktan korkan bir millet değildir.

Ancak bugün öyle bir düzen kuruldu ki insanlar hak aramayı tehlike, susmayı güvenlik, biat etmeyi sadakat zanneder hâle getirildi.

Türkiye’nin sorunu yalnızca kötü yönetilmek değildir. Kötü yönetimin hesabını soramayan bir toplumsal ve siyasal düzenin içine hapsedilmektir!

İsimler değişse de düzen değişmedikçe hiçbir şey değişmeyecek.

Türkiye’nin yeniden hukuka, adalete, ahlaka, liyakate ve hesap verebilirliğe dönmesi gerekiyor.

Şimdi size soruyorum, ey dostlarım, kıymetli okurlarım:

Bir millet kendisine hizmet etmesi için seçtiği insanlardan neden korkar?

Kendisine hesap vermek zorunda olanların karşısında neden hesap veren konumuna düşer?

Ve hepsinden önemlisi, bu ülkede siyasiler daha ne olursa istifa eder?

Ben bugün Zanzibar’da bu sorulara cevap veremedim.

Sizin verebileceğiniz bir cevap var mı?