Siyaset Yazarlar

İNSANIN KIYMETİ, YOL ARKADAŞINDAN BELLİ OLUR

İNSANIN KIYMETİ, YOL ARKADAŞINDAN BELLİ OLUR

KÖŞE YAZISI ¦ İNSANIN KIYMETİ, YOL ARKADAŞINDAN BELLİ OLUR / 22 Kasım 2026

Hz. Mevlâna’ya atfedilen şu hikmetli sözler, insanın kimlerle dostluk kurması gerektiğine dair asırları aşan bir öğüt niteliğindedir.

Kötü dostla ünsiyet etmek, belaya bulaşmaktır. Kötülerle ünsiyet etmek yerine Ashâb-ı Kehf gibi uyuyarak, şerefini ve haysiyetini koru. Ariflerle uyumak hakikatte uyanıklıktır. Yazıklar olsun cahillerle oturan uyanıklara…

İnsan, hayatı boyunca yalnızca kendi tercihleriyle değil, yakınında tuttuğu insanların düşünceleri, davranışları ve ahlaki değerleriyle de şekillenir. Kimi dostluklar insanı olgunlaştırırken kimileri fark ettirmeden şahsiyetinden, huzurundan ve değerlerinden uzaklaştırır.

Her yakınlık samimiyet, her sohbet dostluk, her kalabalık da güven anlamına gelmez. Aynı sofrayı paylaşmak, aynı yolda yürümek veya yıllarca bir arada bulunmak, insanların aynı ahlaki değerleri taşıdığını göstermez.

Asıl mesele, insanın kimlerle görüştüğünden çok, bu ilişkilerin kendisinde nasıl bir iz bıraktığıdır.

Mevlâna’nın Ashâb-ı Kehf üzerinden verdiği mesaj, yalnızlığa övgü değil, insanın inancını, onurunu ve şahsiyetini koruma iradesidir. Bazen yanlış bir çevrenin parçası olmaktansa ondan uzaklaşmak, insanın kendisine gösterebileceği en büyük saygıdır.

Zira kötülük yalnızca onu yapanları değil, zamanla ona alışanları da etkisi altına alır. Başlangıçta itiraz edilen yanlışlar sıradanlaşır, vicdanı rahatsız eden davranışlar normal karşılanmaya başlanır. İnsan, farkına varmadan karşı çıktığı anlayışın bir parçası haline gelebilir.

Burada cehaleti yalnızca eğitim eksikliğiyle değerlendirmek de doğru değildir. Nice makam ve unvan sahibi insanlar vardır ki ahlaktan, vicdandan ve irfandan nasibini alamamıştır. Buna karşılık mütevazı hayatlar süren nice insanlar, duruşlarıyla ve sözleriyle çevrelerine örnek olmuştur.

İrfan, bilginin ahlakla bütünleşmesidir. Gerçek olgunluk ise insanın ne bildiğinden önce, bildikleriyle nasıl yaşadığında kendisini gösterir.

Hayatın insana öğrettiği en önemli gerçeklerden biri de herkese saygı duymanın, herkesle yakınlık kurmayı gerektirmediğidir. Mesafe koymak her zaman düşmanlık, susmak da her zaman zayıflık değildir. Bazen insan, en güçlü duruşunu yanlış bir ortamdan sessizce uzaklaşarak sergiler.

Dostluk, menfaatin bittiği yerde sona ermeyen, zor zamanlarda karakter değiştirmeyen, insanın yokluğunda da haysiyetini koruyan bir bağlılıktır.

İnsanın çevresindeki kalabalığın büyüklüğü değil, o kalabalığın içindeki insanların ahlaki niteliği önemlidir.

Neticede insanı değerli kılan, herkesle aynı sofraya oturabilmesi değil, gerektiğinde hangi sofradan kalkacağını bilmesidir.

Zira yanlış insanlarla geçirilen bir ömür, doğru insanlarla paylaşılan bir anın huzuruna ve kıymetine erişemeyebilir.

İnsanın en büyük kazancı, kalabalıklar içinde kendisini kaybetmeden vicdanını, haysiyetini ve şahsiyetini koruyabilmesidir.

–¦—¦—¦–

Musa Özdemir / 22 Kasım 2026

YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)

ÜYE GİRİŞİ

KAYIT OL